1. طوسى، غيبة، ص‏283؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏516؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏332.


2. نعمانى، غيبة، ص‏317؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏364؛ مستدرك الوسائل، ج‏3، ص‏369 و ج‏12، ص‏294.


3. من لايحضره الفقيه، ج‏1، ص‏53؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏333؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏517، 556؛ الشيعة و الرجعه، ج‏2، ص‏400؛ ر. ك: من لايحضره الفقيه، ج‏1، ص‏232؛ ارشاد، ص‏365؛ روضة الواعظين، ج‏2، ص‏264.


4. مهدى موعود، ص‏941؛ الغارات، ج‏2، ص‏324، پاورقى.


5. بحارالانوار، ج‏45، ص‏189.


6. محلّى از مسجد كه براى خليفه يا امام جماعت مى‏ساختند تا در حال نماز در آن‏جا بايستند و از دسترس دشمن دور باشند؛ فرهنگ فارسى عميد.


7. طوسى، غيبة، ص‏123؛ ابن‏شهرآشوب، مناقب، ج‏4، ص‏437؛ اعلام الورى، ص‏355؛ كشف الغمّه، ج‏3، ص‏208؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏412؛ بحارالانوار، ج‏50، ص‏215 و ج‏52، ص‏323؛ مستدرك الوسائل، ج‏3، ص‏379، 384.


8. من لايحضره الفقيه، ج‏1، ص‏155.


9. روضة المتقين، ج‏2، ص‏109.


10. اثبات الوصيه، ص‏215؛ اعلام الورى، ص‏355.


11. عريش سايبانى است كه براى محافظت خود از گرما و آفتاب مى‏سازند و به نقل از طريحى آن را از سعف خرما مى‏سازند و تا پايان فصل خرما، در آن به سر مى‏برند. تخريب آن شايد بدين دليل است كه مساجد پيش از ظهور امام(ع) از حالت سادگى بيرون آمده، جنبه تشريفاتى به خود مى‏گيرد. ويرانى منابر نيز به دليل آن است كه ديگر جنبه ارشاد و هدايت مردم را ندارد؛ بلكه به وسيله‏اى براى تقويت فرمانروايان ستمگر و خائن و توجيهى براى نفوذ دشمنان در سرزمين‏هاى اسلامى تبديل شده است.


12. من لايحضره الفقيه، ج‏1، ص‏153؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏425؛ وسائل الشيعه، ج‏3، ص‏488؛ روضة المتقين، ج‏2، ص‏101.


13. ارشاد، ص‏364؛ طوسى، غيبة، ص‏297؛ نعمانى، غيبة، ص‏171؛ اعلام الورى، ص‏431 ؛ كشف الغمّه، ج‏3، ص‏255؛ اثبات الهداة، ج‏3، ص‏516؛ بحارالانوار، ج‏52، ص‏332.


14. حدود آن را مرحوم صدوق و مجلسى بيان كرده‏اند؛ ر. ك: روضة المتقين، ج‏2، ص‏94؛ من لايحضره الفقيه، ج‏1، ص‏149.