امام صادق(ع) مى‏فرمايد: «پس از ظهور حضرت مهدى(عج)، خداوند بادى مى‏فرستد تا در هر سرزمينى ندا كند: اين مهدى است كه به روش داود و سليمان قضاوت مى‏كند و بر حكم خود گواهى نمى‏طلبد». [1]


امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «حضرت قائم(عج) احكام و قضاوت‏هايى دارد كه حتى برخى از ياران و كسانى كه در ركابش شمشيرها زده‏اند، به آن احكام اعتراض مى‏كنند و آن قضاوت حضرت آدم(ع) است و حضرت نيز گردن معترضان را مى‏زند. سپس به روش ديگرى قضاوت مى‏كند كه قضاوت داود است؛ ولى گروه ديگرى از يارانش اعتراض مى‏كنند و حضرت گردن آنان را نيز مى‏زند.
براى بار سوم حضرت به شيوه ابراهيم(ع) قضاوت مى‏كند و باز هم گروهى از يارانش -كه در ركابش شمشير زده‏اند - اعتراض مى‏كنند و حضرت آنان را نيز اعدام مى‏كند. آن‏گاه‏امام‏زمان(عج) به روش محمد(ص) رفتار مى‏كند و ديگر كسى بر حضرت اعتراض‏نمى‏كند». [2]
سازمان‏هاى بزرگ و با عظمت با نام و نشان هاى گوناگون و اساسنامه‏هاى پرزرق و برق كه از حمايت محرومان و حقوق بشر سخن مى‏گفتند، در بين بشريّت چنان رفتاركرده‏اند كه گويى جز دشمنى با بشريّت كار ديگرى ندارند.


سرانجام حكومت مهدى وارث جهانى است كه در آن ستمگران با همه توان به جنگ و نبرد با بشريّت پرداخته، تعداد بسيارى از انسان‏ها را كشته‏اند و آنان كه زنده مانده‏اند نيز از حكومت‏هاى ديگر نااميد شده، به حكومتى كه وعده‏هاى خويش را محقّق مى‏سازد، پناه مى‏آورند و اين حكومت، همان حكومت مهدى آل محمد(ص) است.
امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «حكومت و دولت ما، آخرين دولت است و هيچ حزب، گروه و خاندانى نمى‏ماند كه داراى حكومت باشد، مگر اين كه پيش از ما، حكومتشان بر روى كار مى‏آيد و اين براى آن است كه اگر روش و سياست حكومت ما را ديدند، نگويند، ما هم اگر زمامدار امور مى‏شديم، اين‏چنين رفتار مى‏كرديم و اين معناى سخن خداوند است كه فرمود: (والعاقبة للمتقين؛ [3]
و عاقبت كار از آن پرهيزكاران است). [4]