عدالت، واژه‏اى است آشنا كه همگان آن را دوست دارند و در پى آنند. عدالت چيزى‏است كه از هر كس صادر شود، نيكو و زيباست و از مسؤولان و فرمانروايان زيبنده‏تر؛ ولى جاى تأسّف است كه در روزگاران بسيارى، جز نام، نشان ديگرى از عدالت نمى‏توان يافت و بشريّت جز در روزگاران اندكى - آن هم در حكومت مردان الهى- عدالت را مشاهده نكرده‏است.
استعمارگران براى استثمار بيش‏تر و نفوذ حاكميت خود، به اشكال گوناگون از اين واژه مقدس سوء استفاده مى‏كنند و با تبليغ اين شعار جذّاب، گروهى را به دور خود گردمى‏آورند؛ ولى ديرى نمى‏پايد كه رسوا شده، ادامه حكومت خود را جز با به كارگيرى زور و بى‏عدالتى نمى‏بينند.