اما نحوه‏ي کشته شدن سيد حسني مطابق روايتي از امام صادق عليه‏السلام چنين است:
يعقوب سراج مي‏گويد:به امام صادق عليه‏السلام عرض کردم فرج شيعيان شما چه وقت خواهد رسيد؟
فرمود: موقعي که ميان فرزندان عباس اختلاف افتد و پايه‏هاي سلطنت آنها سست گردد، و در سلطنت آنان طمع نداشت و طمع بندد، و عرب زنجيرهاي اسارت خود را پاره کند و از زير بار سلطه‏ي سلاطين بيرون رود، و هر صاحب قدرتي خود را آشکار سازد، و آن «شامي» (که مقصود سفياني مشهود است) ظاهر شود و «يماني» پيدا شود و «حسني» جنبش کند، و صاحب الامر ارواحنا له الفداءآنچه را که رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم به او ارث رسيده بر دارد و به مکه رود.
عرض کرد: آنچه از رسول خدا عليه‏السلام به او ارث رسيده چيست؟
فرمود: شمشير رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم و زره، و عمامه و برد، و چوبدستي، و پرچم، و سلاح، و زين مخصوص اوست. آنها را بر مي‏دارد و به مکه مي‏آيد، پس شمشير را از غلاف بيرون مي‏کشد و زره را مي‏پوشد، و پرچم را باز مي‏کند و عمامه را بر سر مي‏گذارد و چوبدستي را به دست مي‏گيرد و از خداوند براي ظهور خويش اجازه مي‏طلبد.
اين جريان را وقتي يکي از نزديکان حضرت با خبر شد نزد حسني مي‏رود و او را مطلع مي‏سازد، پس حسني پيش دستي کرده قيام مي‏کند و اهل مکه بر او يورش مي‏برند و او را مي‏کشند و سرش را براي شامي [يعني: سفياني] مي‏فرستند. در اين وقت است که صاحب الامر ارواحنا له الفداء ظاهر مي‏شود، و مردم با او بيعت مي‏کنند و از او پيروي مي‏نمايند. [1] .
چنانچه ملاحظه مي‏کنيد اين جريان با جريان پيشين (يعني: کشته شدن نفس زکيه) تفاوت دارد و نمي‏توان گفت اين جريان يکي است بلکه اگر مقداري تامل کنيم بخوبي متوجه خواهيم شد، که اول نفس زکيه کشته مي‏شود و سپس «حسني» به شهادت مي‏رسد و بعد از اين حسني هم قيام حضرت ولي عصر -ارواحنا له الفداء - فاصله زيادي نيست. و چنانچه از ظاهر اين حديث استفاده مي‏شود کشتن اين حسني در بين رکن و مقام نيست بلکه چون او قيام مي‏کند بخاطر قيامش کشته مي‏شود و لذا امکان دارد که در خيابان و بازار کشته شود، نه در کنار خانه‏ي خدا.