و در آن سه آیه می باشد
آیات 113-115-130
1- «اویحدث لهم ذکراً» [1]
یا برای آنان تذکری ایجاد نماید.
«ذکر» در این آیه شریفه اشاره به ظهور حضرت قائم آل محمد ارواحنا له الفداء و خروج سفیانی است. [2]
2- «ولقد عهدنا الی آدم من قبل فنسی ولم نجد له عزماً» [3]
ما از آدم پیش از آن پیمان گرفته بودیم، عزم استواری برای او نیافتیم.
امام باقر علیه السلام ، درباره این آیه کریمه فرمود: پروردگار از تمام پیامبران عهد و پیمان گرفت و فرمود: آیا پروردگار شما نیستم و محمد صلی الله علیه و آله و سلم پیامبر من نیست و علی امیرالمؤمنین علیه السلام نمی باشد؟ همه عرض کردند بلی همینطور است شما پروردگار و محمد صلی الله علیه و آله و سلم پیام رسان و علی وصی و امیرالمؤمنین است نبوت برای ایشان مقرر و ثابت گردید پس از آن از پیامبران اولی العزم عهد دیگری گرفت، فرمود: بدانید من پروردگار شما هستم و محمد صلی الله علیه و آله و سلم پیامبر خاتم و رسول من است و علی امیرالمؤمنی علیه السلام و اوصیای بعد از او، والیان امر من و خزان علم من می باشند و به وسیله مهدی ارواحنا له الفداء یاری می کنم دین خود را و از دشمنانم انتقام می گیریم و دولت حق را ظاهر (آشکار) می سازم و از روی رغبت و کراهت پرستش می شوم. پیامبران عرض کردند: پروردگارا ما اقرار و اعتراف داریم و گواهی می دهیم و آدم انکار نکرد، ولی اقرار هم ننمود پیامبرانی که عزم راسخ داشتند و به میثاق خود وفادار بودند و به آن عهد اقرار داشتند، فقط پنج نفر بودند:
1- حضرت نوح علیه السلام
2- حضرت ابراهیم علیه السلام
3- حضرت موسی علیه السلام
4- حضرت عیسی علیه السلام
5- حضرت خاتم الانبیاء محمد صلی الله علیه و آله و سلم
و این قول خداوند متعال است (سپس این آیه تلاوت فرمود: «ولقد عهدنا الی آدم من قبل فنسی ولم نجد له عزماً» [4]
3- «فاصبر علی ما یقولون» [5]
در برابر آن چه آنها می گویند صبر کن.
ابوبصیر نقل می کند که حضرت صادق علیه السلام در تفسیر این آیه فرمود: یعنی ای محمد با تکذیب آنان بساز (و صبر کن) که من به دست مردی از نسل تو، حضرت قائم ارواحنا له الفداء ، که بر خون ستمکاران مسلطش کنم، از آنها انتقام گیرم. [6]