و در آن چهار آیه می باشد
آیات 11-12-13-105
1- «و کم قصمنا من قریهٍ کانت ظالمه و انشانا بعدها قوماً آخرین * فلما احسوا باسنا اذا هم منها یرکضون * لاترکضوا و ارجعوا الی ما اترفتم فیه و مساکنکم لعلکم تسئلون» [1]
چه بسیار مناطق آبادی که ستم در آن می شد را ما در هم شکستیم و بعد از آنها قوم دیگری روی کار آوردیم. آنها هنگامی که عذاب ما را احساس کردند ناگهان پا به فرار گذاشتند.
فرار نکنید، به زندگی پرناز و نعمتتان و به مسکنهای پرزرق و برقتان بازگردید تا سائلان بیایند و از شما تقاضا کنند.
امام باقر علیه السلام «ذیل این آیات» فرمود: زمانی که حضرت قائم ارواحنا له الفداء ظهور کند جمعی را می فرستد تا بنی امیه را از شام به حضورش بیاورند. بنی امیه چون این خبر را می شنوند به سوی روم فرار می کنند. اهل روم، به آنها می گویند ما نمی گذاریم داخل مملکت ما بشوید، تا آن که در دین ما وارد شده و نصرانی شوید آنها صلیب بگردن خودشان انداخته، وارد شوند، هنگامی که اصحاب حضرت قائم ارواحنا له الفداء وارد روم شوند رومیان از آنان امان و صلح طلبند، ایشان گویند ما آمان به شما نمی دهیم تا بنی امیه را تسلیم بنمائید. تمام افراد بنی امیه را به اصحاب آن حضرت تحویل دهند. در آن وقت به آنها خطاب می کند فرار نکنید، به سوی شام برگردید، باید بازخواست شوید و از ایشان سئوال می کنند گنج ها را کجا پنهان کرده اید و به چه علت این که حضرت سید الشهداء علیه السلام و یارانش و ائمه و پیروان آنان را به قتل رساندید، در آن هنگام با کمال حسرت و ندامت می گویند و ای بر ما که مردمی ظالم و ستمگر بودیم، اصحاب ان حضرت ایشان را با شمشیر قهر خویش درو کرده و آنها را هلاک و نابود کنند. [3]
2- «و لقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر ان الارض یرثها عبادی الصالحون» [4]
ما در زبور بعد از ذکر (تورات) نوشتیم که بندگان صالح من وارث (حکومت) زمین خواهند شد.
از حضرت باقر و حضرت صادق علیه السلام روایت شده است که فرمود: بندگان صالح مذکور در این آیه که زمین را به ارث می برند قائم و اصحاب او هستند. [5]