محمد عبده از منشيان و شاعران مطرح اواخر سده‏ي چهارم هجري است که دبيران بايستي آثار منثور او را مي‏خواندند تا شيوه‏ي نگارش را بياموزند. ازوست:

سهي سروم از ناله چون نال گشته [1] .
سها [2] مانده از غم سهيل يماني [3] .

بسي رنج ديدم، بسي گفته خواندم
ز گفتار تازي و از پهلواني [4] .

به چندين هنر شصت و دو سال بودم
که توشه برم زآشکار و نهاني

به جز حسرت و جز وبال گناهان
ندارم کنون از جواني، نشاني

به ياد جواني، همي مويه دارم
بر آن بيت بوطاهر خسرواني:

«جواني به بيهودگي ياد دارم»
«دريغا جواني! دريغا جواني!» [5] .