عنصري از قصيده سرايان نامدار سده‏ي پنجم هجري است و شيوه‏ي او در قصيده سرايي مورد تقليد بسياري از شعراي پس از او قرار گرفته است. [1] ازوست:

ميان زاغ سياه و ميان باز سپيد
شنيده‏ام ز حکيمي حکايت دلبر [2] .

به باز گفت همي زاغ: هر دو يارانيم
که هر دو مرغيم از جنس و اصل يکديگر

جواب داد که: مرغيم، جز [3] به جاي هنر
ميان طبع من و تو ميانه‏اي است دگر

خورند از آن که بماند ز من، ملوک زمين
تو از پليدي و مردار، پر کني ژاغر [4] .

مرا نشست به دست ملوک و دير و سراست
تو را نشست به ويرانه و ستودان [5] بر

ز راحت است مرا رنگ و، رنگ تو ز عذاب
که من نشانه ز معروفم و، تو از منکر [6] .

ملوک، ميل سوي من کنند و سوي تو، نه
که ميل خير به خيرست و ميل شر سوي شر [7] .