اصل - اللهم لک الحمد علي ما جري به قضائک في اوليائک، الذين استخلصتهم لنفسک و دينک اعراب اصل اللهم يا الله، فحذف يا و عوض عنه الميم المشدده؛ قوله لک الحمد، خبر و مبتداء و تقديم‏الخبر لافادةالحصر، و الحمد هو الثناء، باللسان و معناه و ان کان مطلقا. و اعم من الشکر لکن في هذا المقام بمعناه لانه في مقابل النعمة
ترجمه - خدايا حمد و ستايش مختص تست بر قضاهائي که درباره‏ي اولياء و دوستان خود جاري فرموده‏اي؛ آن دوستاني که ايشان را از هر آلايشي براي راهنمائي مردم به سوي خود؛ و براي حفظ دين پاک و خالص نموده‏اي.
حمد و شکر بر اين که خداوند انبياء و اولياء را براي راهنمائي بشر نصب فرمود وظيفه چهارم اعتقاد به اينکه نصب و ابتلائات ايشان لطف است در حق کافه بشر پس اين چند فقره‏ي دعا دلالت دارد بر اينکه ارسال رسل و انزال کتب، و وجود پيغمبران و ائمه هدي، و ابتلائات و حالات و اخلاق و افعال و اعمال ايشان همه از جانب خدا و لطف درباره مردم است، و چون اين امر نعمتي است درباره مردم لذا در اين فتره در مقابل آن حمد و شکر خداي را بجا آورده است، پس لازم است در اين مقام اولا معناي لطف را با شرح آن که کبراي اين برهان است بيان نمائيم. و ثانيا اثبات کنيم که اين امور از اقساء لطف است که اين صغراي برهان باشد. پس گوئيم که لطف را چنين تعريف نموده‏اند. هو ما يکون المکلف به اقرب الي فعل الطاعة و ابعد من فعل المصيه؛ يعني لطف امري است که خدا فراهم مي‏کند که سبب شود مکلف باتيان طاعت نزديکتر؛ و از ارتکاب معصيت دورتر گردد.
و لطف بر خداي عادل حکيم لازم است. زيرا اگر خداوند اموري را که لطف است براي حفظ دين و تکاليف فراهم نکند، نقض غرض لازم آيد، و اين با عدل و حکمت خداوند منافي است، پس از آنکه معني لطف و لزوم آن براي حفظ دين معلوم شد، گوئيم که خداوند انبياء و اولياء را براي اين امر منصوب فرمود و ابتلائات و تکاليف خاصه‏ي مثل صبر کامل و زهد از دنيا براي ايشان مقرر نمود تا حقانيت ايشان بر عالميان ظاهر گردد - و در علم خدا نيز گذشته بود که ايشان از عهده اين امر بزرگ برمي‏آيند، و در شدائد و مکاره صبر کافي مي نمايند. و از دنيا و رياست و جاه و مال کناره‏جوئي مي‏کنند و مردم از افعال و احوال ايشان راه راست را مي‏يابند.
و آيات و اخبار بسيار دلالت بر اين معني دارد، در سوره بقره آيه 150 مي‏فرمايد و لنبلونکم بشي‏ء من الخوف و الجوع و نقص من الاموال و الانفس و الثمرات و بشر الصابرين 151 الذين اذا اصابتهم مصيبة قالوا انا لله و انا اليه راجعون 152 اولئک عليهم صلوات من ربهم و رحمة و اولئک هم المهتدون.
يعني ما مبتلا مي‏کنيم شما را به چيزي از قبيل خوف و گرسنگي، و نقص مال و نفوس و ميوه‏هاي شما، و مژده ده صبرکنندگان را، آنانکه هر گاه مصيبتي به ايشان رسد، مي‏گويند ما از خدائيم، يعني خدا ما را آفريده، به سوي او بازگشت مي‏کنيم؛ بر اين مردمان بزرگ صلوات از پروردگارشان و رحمت مي‏رسد، و ايشان هدايت شدگان مي‏باشند و نيز در سوره بقره آيه 118 مي‏فرمايد: و اذا ابتلي ابراهيم ربه بکلمات فاتمهن، قال اني جاعلک للناس اماما؛ قال و من ذريتي قال لاينال عهدي الظالمين.