و بهترين وسيله براي دعا، توسل به خمسه‏ي طيبه علیهم السلام مي‏باشد. که در خبر است که داود رقي گويد: از حضرت صادق علیه السلام شنيدم که در دعا خدا را به خمسه‏ي طيبه علیهم السلام مي‏خواند.
و ابن عباس گويد: خدمت پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم از معناي کلماتي که خدا تلقي به آدم فرمود، و آدم خدا را به آن خواند، سؤال کردم، جواب فرمود که: آدم خدا را قسم داد بحق محمد و علي علیه السلام و فاطمه سلام الله علیها وحسن و حسين علیهم السلام، تا خدا توبه‏ي او را قبول فرمود.
و از حضرت صادق علیه السلام رسيده است که: پيغمبر صلي الله عليه و آله و سلم فرمود که: اگرچه براي بنده زشتست که تعريف خود کند، و تزکيه‏ي نفس خود نمايد، لکن براي راهنمائي شما را اعلام مي‏کنم که: چون آدم علیه السلام خواست از ترک ولاي خود توبه کند، خداي را چنين خواند اللهم بحق محمد و آل محمد لما غفرت لي، پس خدا توبه‏ي او را قبول فرمود.
و حضرت نوح علیه السلام در کشتي چون از غرق شدن خائف شد اين دعا را خواند: اللهم اني أسئلک بحق محمد و ال محمد لما أنجيتني من الغرق. پس خداي او را نجات بخشيد. و حضرت ابراهيم علیه السلام چون گرفتار آتش نمرودي شد، اين دعا را خواند: أللهم اني أسئلک بحق محمد و آل محمد لما أنجيتني منها، پس خداوند آتش را بر او سرد و سلامت گردانيد. و حضرت موسي علیه السلام چون با سحره‏ي فرعون مقابل شد، و آن جادوهاي بزرگ را از ايشان مشاهده نمود، خائف شد و عصا را رها نمود، و خدا را به اين دعا خواند: أللهم اني أسئلک بحق محمد و آل محمد لما آمنتني، پس خطاب رسيد: لا تخف انک أنت الأعلي و چون حضرت يعقوب علیه السلام به فراق دو فرزند خود يوسف و بنيامين مبتلا و از کثرت گريه چشمان او سفيد گرديد، جبرئيل امين به او خبر داد که: دعائي تعليم تو مي کنم که چون آن را بخواني چشم تو به تو برمي‏گردد، و به وصال دو فرزند خود نائل خواهي شد، و اين همان دعائي است که خداوند به واسطه‏ي آن توبه آدم را قبول فرمود، و کشتي نوح را از غرقاب نگاهداري کرد، و به واسطه‏ي آن آتش نمرودي را بر ابراهيم سرد و سلامت گردانيد، و آن دعا اين است: أللهم بحق محمد و علي و فاطمة و الحسن و الحسين أن تأتيني بيوسف و بنيامين، و ترد علي عيني. تا يعقوب اين دعا را خواند، بشير از مصر رسيد و پيراهن يوسف را بر صورت يعقوب انداخت چشم او را بهبودي حاصل شد، و او را بشارت به وصال دو فرزند داد.
و در جلد دويم بحار از کتاب درالثمين در تفسير اين آيه: فتلقي آدم من ربه کلمات، نقل مي کند که: آدم نامهاي پيغمبر صلي الله عليه و اله و سلم و ائمه را به ساق عرش ديده بود، و جبرئيل براي قبولي توبه‏ي او اين دعا را به او تعليم کرد: يا حميد بحق محمد، يا عالي بحق علي، يا فاطر بحق فاطمة، يا محسن بحق الحسن و الحسين، و منک الاحسان؛ فلما ذکر الحسين علیه السلام سالت دموعه، و انخشع قلبه، و قال: يا أخي جبرئيل، في ذکر الخامس ينکسر قلبي و تسيل عبرتي، قال جبرئيل: ولدک هذا يصاب بمصيبة تصغر عندها المصائب؛ فقال: يا أخي و ما هي؟ قال يقتل عطشانا غريبا وحيدا فريدا ليس له ناصر و لا معين، ولو تراه يا آدم و هو يقول: واعطشاه واقلة ناصراه، حتي يحول العطش بينه و بين السماء کالدخان، فلم يجبه أحد الا بالسيوف، و شرب الحتوف فيذبح ذبح الشاة من قفاه، و ينهب رحله اعداؤه، و تشهر رؤسهم هو و أنصاره في البلدان، و معهم النسوان کذلک سبق في علم الواحد المنان، فبکي آدم و جبرئيل بکاء الثکلي.
آدم علیه السلام چون خدا را به خمسه‏ي طيبه قسم داد و به نام حسين رسيد اشک او جاري شد، و دل او شکست، و از جبرئيل پرسيد که: اي برادر در ذکر پنجمين دلم شکسته و اشگم جاري مي‏شود، جبرئيل گفت که: اين فرزند تو به مصيبتي مبتلا مي‏شود که تمام مصيبتها نزد آن کوچکست، پرسيد: مصيبت او چيست؟ جواب داد که: کشته مي‏شود در حالي که تشنه و غريب و تنها و بي‏کس باشد، که ديگر براي او يار و معيني نمي‏باشد، اي کاش مشاهده مي‏نمودي اي آدم او را در حالتي که بگويد آه از تشنگي، آه از بي‏کسي، تا آن حدي که گويا تشنگي مانند دودي حايل بين او و بين آسمان شود، پس احدي او را جواب ندهد مگر به شمشيرها، و آشاميدن مرگ، پس مانند گوسفند سر او از قفا بريده مي‏شود، و دشمنان اثاث او را به غارت مي‏برند، و سر او و اصحاب او بالاي نيزه، با زنان حرم او در شهرها گردانيده مي شود، همچنين در علم خدا گذشته و تقدير شده است: پس آدم و جبرئيل مانند زن فرزند مرده گريستند.
و از سلمان فارسي روايت شده؛ که گويد؛ از پيغمبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم شنيدم، که فرمود: خدا فرمايد اي بندگان من؛ آيا چنين نيست که اگر کسي حاجت بزرگي به شما داشته باشد شما آن حاجت را روا نمي‏کنيد مگر آنکه يکي از دوستان شما را واسطه و شفيع گرداند الا فاعلموا أن أکرم الخلق علي، و أفضلهم لدي، محمد و أخوه علي، و من بعده الأئمة الذين هم الوسائل الي الله ألا فليدعني من همته حاجة يريد نفعها، أو دهمته داهية يريد کشف ضرها، بمحمد و آله الطيبين الطاهرين أقضها له أحسن ما يقضيها من يستشفعونها باحب الخلق اليه. يعني آگاه باشيد که گرامي‏ترين خلق بر من، و بهترين آنان نزد من،محمد و برادر او علي و بعد از او امامان مي‏باشند؛ و از ايشان وسيله‏هاي به سوي خدا هستند، پس هر که را حاجتي باشد که از آن اراده‏ي نفعي دارد، يا مصيبتي بر او وارد شده که اراده‏ي رفع ضرر آن را دارد، مرا بخواند به محمد و خانواده‏ي طيبه‏ي طاهره او، تا آنکه روا کنم؛ و شفاعت ايشان را بهتر از هر شفيع و واسطه‏اي که شما نزد کسي مي‏بريد؛ قبول مي‏نمايم. و تقريبا به همين مضمون نيز از حضرت امام حسين عسکري علیه السلام در تفسير رسيده است. و جابر از حضرت باقر علیه السلام روايت مي‏کند که فرمايد؛ بنده به اندازه‏ي هفتاد خريف که هر خريفي هفتاد سال باشد، در آتش جهنم مکث نمايد، تا آنکه خداي را به محمد و آل محمد و آل او قسم مي‏دهد که او را ببخشد، پس خطاب به جبرئيل مي‏شود که: به جهنم فرود آي، و بنده‏ي مرا از آتش بيرون آور، پس خطاب شود که: اي بنده چه اندازه از زمان در آتش ماندي، و مرا نخواندي؟ گويد خدايا حساب آن را ندانم؟ پس خطاب رسد که؛ به عزت و جلال من قسم اگر مرا به محمد و آل او قسم نداده بودي، با خواري در آتش مي‏ماندي، لکن من بر خود لازم گردانيده‏ام که هر بنده‏اي مرا به محمد و آل او خواند، هر گناهي که کرده بيامرزم، و تو را نيز به واسطه‏ي ايشان بخشيدم.