اغلب لغت شناسان عريضه را به عرض حال و درخواست‏نامه معني مي‏کنند [1] او براي «عرض» معاني مختلفي بيان مي‏کنند که يکي از آنها، بيان مطلبي از طرف فرد کوچکتر به بزرگتر است؛ بر اين اساس معني به عرض رساندن عبارت از گفتن و بيان کردنِ مطلبي از طرف کوچکتر به بزرگ‏تر است. [2] .
در اصطلاح، عريضه نويسي يکي از شيوه‏هاي خاصّ توسل است که در طول تاريخ، در فرهنگ اسلامي همواره مورد توجه بوده است.
توضيح آن‏که گاهي افراد جامعه با يک سلسله نياز و گرفتاري‏ها مواجه مي‏شوند که برحسب ظاهر امکان برطرف نمودن آنها از طريق اسباب عادي ميسّر نيست، يا حد اقل بسيار مشکل است؛ در چنين مواردي به جاي نا اميد شدن و زانوي غم در بغل گرفتن، از ناحيه پيامبر اکرم صلي الله عليه وآله و ائمه اطهارعليهم السّلام توصيه شده است که از اموري نظير دعا و توسل که در جاي خود اثبات شده است -که هريک از آنها اگر مؤثّرتر از اسباب وعلل عادي نباشند کمتر از آنها نيستند- کمک گرفته شود. آن‏گاه براي خود توسّل، شيوه‏هاي مختلفي بيان شده است که از جمله آنها نوشتن عريضه است.
عريضه گاهي خطاب به خداوند تبارک و تعالي نوشته مي‏شود ودر آن فرد نيازمند ضمن اشاره به مشکل و حاجت مورد نظر خود به مقام و منزلت يکي از معصومين‏عليهم السّلام يا همه آنها در پيشگاه خداوند متوسل مي‏شود؛ و يا اين‏که عريضه مستقيما به معصوم‏عليه السلام نوشته مي‏شود تا او بواسطه قرب و ارج و منزلتي که در نزد خداوند متعال از او برآورده شدن يا برطرف گشتن آن حاجت و مشکل را درخواست نمايد؛ و يا اين‏که خود معصوم‏عليه السّلام بواسطه ولايت و قدرتي که از ناحيه پروردگار عالم به او اعطا شده است، به اذن خداوند مهربان اين نياز و گرفتاري را برطرف سازد.
بديهي است که هيچ‏يک از اين امور با قيودي که به آنها ذکر شد به اموري نظير شرک و بت‏پرستي و... منتهي نمي‏شوند.