يکي از مهمترين اميدهاي بشر در سده‏هاي اخير، آن بود که در نتيجه پيشرفت علم و صنعت، انسان به يک زندگي راحت و عاري از فقر دست يابد واز آن به بعد بيشتر اوقات خود را صرف ارتقاء سطح بينش و تفکّر و رسيدگي به ابعاد روحي و معنوي خويش نمايد. امّا عليرغم حصول پيشرفت‏هاي بسيار عظيم در عرصه‏هاي علوم و صنايع نه تنها اين آرزو به حقيقت نپيوست، بلکه به مرور زمان بر اثر آشکار شدن نواقص موجود در بنيان‏هاي فکري و جهت‏گيري‏هاي عملي تمدن جديد روز به روز فقر و بي‏عدالتي و ناامني در جهان، گسترش يافت و حتي فرصت رسيدگي به طبيعي‏ترين خواست‏هاي عاطفي و احساسي را از بين برد و در نهايت وقوع دو جنگ خانمان سوز جهاني، که از دست آوردهاي بسيار تلخ دوره جديد محسوب مي‏شود خط بطلاني بر تمامي اميدها وآرزوهايي که از تمدن جديد بود، کشيده شد.