يکي ديگر از دست آوردهاي تمدّن جديد، پيدايش ابزارهاي پيچيده رسانه‏اي است که در آنِ واحد حداقل دو رسالت بسيار خطرناک را برعهده دارند: از يک طرف به ترويج و تحکيم ديدگاه‏هاي تفکّر مادي جديد مي‏پردازند و از طرف ديگر به بهانه ايجاد سرگرمي، ضمن پرکردن اوقات باقيمانده انسان، امکان هرگونه رسيدگي به نيازهاي روحي و رواني را از بين مي‏برند و بر اساس يک سلسله نقشه‏ها و برنامه‏ريزي‏هاي دقيق، آنها را به سمت مسائلي مي‏کشانند که امور ديني و معنوي را به کلي فراموش نمايند.
مجموعه اين امور که متأسفانه امروزه تقريبا در تمامي جوامع، اعم از شرقي و غربي به شدّت در حال گسترش است، سبب پيدايش و رشد اين بينش غلط و نادرست شده است که حلّ تمامي مشکلات انسان را در علوم تجربي و صنعت و تکنولوژي مي‏داند. در نتيجه کم‏کم در اغلب جوامع نسبت به مسائلي چون دعا و نيايش و توسل و ساير رهنمودهاي ديني و احکام و مقررات آن، نه تنها بي توجهي و بي تفاوتي نشان داده مي‏شود، بلکه با اکثر آداب واحکامِ حرکت آفرين و حيات بخش آن و مخصوصا با آن قسمت‏هايي از تعاليم اديان که مانع تحقق اهداف شوم غارتگران بيگانه مي‏شوند، توسط مزدوران داخلي استعمارگران و حکّام وابسته، با ترفندهاي گوناگون مقابله مي‏گردد که اين امر در دراز مدّت کيان و استقلال همه جانبه تمام جوامع ديني را با خطر روبرو مي‏سازد.
با اين همه، پيروان صديق و مخلص و شجاع اديان الهي در سخت‏ترين شرايط هم حاضر نشدند، کوچکترين مقررات ديني را ناديده بگيرند و با تحمّل سخت‏ترين مشکلات، همواره نسبت به حفظ واجراي ارزش‏هاي ديني با تمام وجود تلاش کردند. اين دسته از مردم اختصاص به گروه خاصي از جامعه نداشت و در ميان همه اقشار به اين قبيل افراد بر مي‏خوريم. وقتي سرگذشت و تاريخ زندگي اين گونه از شخصيت‏ها را در جامعه اسلامي‏مورد مطالعه قرار مي‏دهيم به خوبي روشن مي‏شود که اين افراد، همانطور که در پايبندي به اصول اساسي اسلام و تلاش براي حاکميّت همه جانبه ارزش‏هاي دين متحمل زحمات فراواني شده‏اند، به همان نسبت نيز در راستاي عمل به آداب و مقررات و وظايف فردي و رهنمودهاي فرعي اسلام نيز سعي و تلاش نموده‏اند. اين افراد اگر در موردي از خود تعلّل و مقاومتي نشان داده‏اند، به خاطر تحقيق و دقت در شناخت هر چه بيشتر امور بوده است. لذا پس از تحصيل معرفت، به دور از هر گونه رفتارهاي روشن فکر مآبانه و بهانه تراشي‏هاي بي مورد در مقابل آن حقيقت، کمال خضوع و فروتني را از خود نشان داده‏اند.
در هر حال وقتي انسان تاريخ علماي جامعه اسلامي را مطالعه مي‏کند، به حکايت‏هاي زيادي درباره «عريضه نويسي» بر مي‏خورد، که آنها در موارد مختلفي با هدف توسل به ائمه اطهارعليهم السّلام به ويژه استمداد از حضرت بقية اللّه الاعظم‏عليه السلام به اين کار اقدام مي‏نموده‏اند و از اين طريق به برکت عنايت‏هاي خاص اهل بيت‏عليهم السّلام بسياري از مشکلات فردي و اجتماعي افراد و جامعه اسلامي برطرف مي‏شد.
در اينجا چند نمونه از اين حکايات، به نحو اختصار بيان مي‏شود، بدان اميد که اين کار سبب آشنايي بيشتر با يکي ديگر از ابعاد وجودي ائمه معصومين‏عليهم السّلام شده وبيش از پيش زمينه را براي ايمان به امدادهاي غيبي فراهم سازد.