اگر انسان در ضمن عريضه خود وانمود مي‏کند که هيچ راهي براي بر آورده شدن خواسته‏اش جز عنايت خاصّ خداي متعال و توجه ائمه اطهارعليهم السّلام ندارد واقعا چنين باشد؛ يعني در حالتي اقدام به نوشتن عريضه کند که مضطر باشد و هيچ اميدي به راه‏هاي عادي و اسباب معمولي نداشته باشد. روايت شده است که خداوند متعال به حضرت عيسي‏بن مريم‏عليه السلام چنين وحي فرستاد:
اي عيسي! وقتي مي‏خواهي دعا کني همانند کسي که در حال غرق شدن هست و فرياد رسي ندارد دعا کن، اميدت فقط به من باشد، در چنين حالي دعا کردن از تو و اجابت نمودن از من نيکوست. [1] .