عثمان بن‏سعيد از ياران امامان پاک؛ علي النقي و حسن عسکري (عليهما السلام) بود. از طرف آن دو مورد تأييد قرار گرفت و به شيعيان معرفي شد. «احمد بن‏علي بن‏نوح»، به نقل از «محمد بن‏اسماعيل»، مي‏نويسد: در سامرا به حضور امام عسکري رفتم. گروهي از شيعيان در حضورش بودند. خادم حضرت وارد شد و گفت: اي آقا، گروهي (مسافر) گردآلود به خانه آمده‏اند.
حضرت فرمود: آنها گروهي از شيعيان يمني هستند. برو، عثمان بن‏سعيد عَمروي را بياور.
وقتي عثمان آمد، حضرت به او فرمود: اي عثمان، بي‏ترديد تو وکيل و مورد اعتماد من هستي و در مال خدا امانت‏داري. برو و مالي را که يمني‏ها آورده‏اند، بگير.
گفتم: سوگند به خدا، عثمان از شيعيان و برگزيده‏هاي شماست و شما به آگاهي ما، در اين‏باره که او امين بر اموال الهي و وکيل و مورد اعتماد شماست، افزوديد.
فرمود: آري، چنين است. شاهد باشيد که عثمان بن‏سعيد عمروي وکيل من و فرزندش محمد وکيل فرزندم مهدي است. [1] .
مالک بن‏فزاري نيز به نقل گروهي از شيعيان، مي‏گويد: امام عسکري، در مجلسي که چهل تن از شيعيان براي کسب اطلاع در باره امام بعد از وي به حضورش رسيده بودند، حضرت حجت را، که کودکي ماه سيما و شبيه پدر بود، نشان داد و فرمود: شما پس از اين او را نمي‏بينيد. بنابراين، آنچه عثمان مي‏گويد، بپذيريد که او جانشين امام شماست و نيابت به او سپرده مي‏شود. [2] .
دليل ديگر بر نيابت عثمان بن‏سعيد اين است که نامه و توقيعات حضرت صاحب‏الامر که به وسيله عثمان بن‏سعيد و پسرش محمد به شيعيان مي‏رسيد، به همان خطي بود که در زمان حيات امام عسکري علیه السلام نوشته مي‏شد و مردم با آن آشنا بودند. به همين سبب، شيعيان در عدالت و امانت پدر و پسر ترديد روا نمي‏دارند. [3] .
عثمان بن‏سعيد در حدود سال 265هـ.ق وفات يافت و آرامگاهش در سمت غربي مدينة‏السلام ـ بغداد ـ در خيابان ميدان واقع است. [4] شيخ طوسي در «الغيبة» مي‏نويسد: من قبرش را در مکان ياد شده ديده‏ام.