رسول خدا(ص) مى‏فرمايد: «... در آن عصر، مهدى(عج) ظهور مى‏كند و او از فرزند اين شخص (على بن ابى‏طالب(ع)) است. خداوند به دست او، دروغ را نابود مى‏كند و روزگار سخت را از بين مى‏برد و ريسمان بردگى و بندگى را از گردن‏هاى تان برمى دارد». [1]

اميرمؤمنان(ع) مى‏فرمايد: «آن‏گاه كه امام زمان(عج) ظهور كند، هيچ برده مسلمانى باقى‏نمى‏ماند، مگر آن كه حضرت او را خريده، در راه خدا آزاد مى‏كند و هيچ بدهكارى نمى‏ماند، مگر آن كه حضرت بدهى او را مى‏پردازد». [2]

امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «وقتى مهدى(عج) ظهور مى‏كند، به سوى شهر مدينه مى‏رود و هر كس از بنى‏هاشم را كه در آن‏جا زندانى باشد، آزاد مى‏كند». [3]
سپس ابن‏ارطاة مى‏گويد: او به كوفه مى‏رود و بنى‏هاشم را از زندان‏هاى آن‏جا آزاد مى‏سازد.
طاووس يمانى مى‏گويد: ويژگى مهدى(عج) اين است كه نسبت به فرمانروايان و كارگزاران خود سختگير است و در بخشش مال دستى باز دارد و نسبت به بيچارگان و بينوايان و مسكين‏ها مهربان و با عطوفت است. [4]
ابورؤبه مى‏گويد: مهدى به دست خود به بينوايان عطايايى مى‏بخشد. [5]

احتمال دارد منظور اين باشد كه حضرت در عطا و بخشش، به محرومان و بينوايان توجّه ويژه‏اى دارد و به آنان اموال بيش‏ترى مى‏بخشد و افزون بر حقوقى كه هر مسلمان از بيت‏المال دارد، به آنان هر مقدار كه صلاح بداند، مى‏بخشد.