ملائک آسمان را بگو كه نداي «جاء الحق» [1] آواز دهند. اين وجود مبارك مهدي موعود ارواحنا له الفداء است كه نور بر زمين مي‌پاشد و اين نداي شهادتين اوست كه در لحظه‌ي آمدن، بر لبانش جاري شده است.[2]
سلام بر تو! گاه آمدنت؛ چه آمدني است آمدن تو، اي حجت خدا! سلام بر اولين سجده‌ات كه تولد را به آن شكر گفتي.[3] سلام بر شميم كلام تو، آن گاه كه عدل را در لحظه‌ي تولد، به جهان بشارت دادي. [4]
سلام بر تو اي روشني چشم آفرينش! [5] اي نور هميشه تابان الهي! [6] ولادت تو نقطه‌ي عطف آفرينش بود و بدون تو مايه‌ي حيات خلقت؛ كه خلقت به عشق تو مي‌گردد و به نور نگاه تو راه مي‌يابد. آسمان به بوي حضور توست كه برپاست [7] و زمين به يمن وجود توست كه برجاست.
اي همه‌ي خوبي‌ها! اي نور دل خوبان! [8] اي روشناي ديده‌ي نيكويان! [9].
اين سفره‌ي نعمت كه گسترده است و از ريز و درشت موجودات بر سر آن به تنعم نشسته‌اند، به افتخار حضور توست. خوش آمدي! ميلاد تو زيباترين روز آفرينش است و قيامت صبح‌ترين روز و روشن‌ترين صبح. روز قيام تو روز خداست و روز ولادتت نيز يوم الله است. خدايي‌ترين صبح، پگاهي است كه نور تو را ديده و حضور تو را دريافته است. چه كور دلند آنان كه حضور روشن تو را درنيابند! تو در آينه‌ي رويش گياه و بارش باران نهفته‌اي. زمين با همه‌ي گستره‌اش، تنها يك گام از حضور توست. چشمه‌ها به سر انگشت اشاره‌ي تو مي‌جوشند. تو باران رحمتي. دريچه‌ي نزول فيض خدايي و ما هر صبح، خورشيد را از آن كهنشان نوراينت توست، سلام مي‌گوييم و شب را به سجاده‌ي آرامشي كه براي مناجاتت مي‌گسترد، پاس مي‌داريم.
اي راست‌ترين راه! [10] چه سخت است نديدنت! چه سخت است نشنيدن نجواي نيايشت! چه حرماني است دوري تو! ميلادت را به اميد آمدنت جشن مي‌گيريم و در فراقت اشك مي‌ريزيم. تو را حس مي‌كنيم و بر خود مي‌باليم، اما نمي‌بينيم و از دل مي‌ناليم. جان عالمي فداي قدوم منورت، خوشا زميني كه خاك پاي تو شد! خوشا صبحي كه به نسيم تنفس تو معطر گشت!
اي پاك‌ترين! اي از هر چه رجس و پليدي دور! [11]
اي بهشتي‌ترين! آمدنت چنان بهشتي بود كه زمينيان را در حيرت وا نهاد و خورشيد در حسرت چنان طلوعي عالم‌تاب فرو ماند. شگفت نيست چنين آمدني از فرزند فاطمه سلام الله عليها كه خود تحفه‌اي از بهشت، بر زمين بود.
سلام بر تو! سلام بر گاه آمدنت و سلام بر تو! گاه قيامت، [12] اي حق موعود و اي دوست داشتني‌ترين!