چه مژده‌اي برتر از مژده‌ي آمدن بهار در پي يك زمستان سخت و طولاني؟ چه بشارتي شيرين‌تر از بشارت طلوع خورشيد در پي يك شب تاريك و سرد؟ چه پيامي‌نيك‌تر از پيام حضور زلال آب براي لباني تشنه و خشكيده، چه بشارتي زيباتر و روح بخش‌تر از آمدن منجي، براي دنيا آلوده‌ي امروز؟ اين بشارت حق است.بي‌ترديد او خواهد آمد و بهار را با همه‌ي طراواتش براي دل‌هامان به ارمغان خواهد آورد.بي‌ترديد او خواهد آمد و در ميان گرداب سراسر هلاك دنياي مادي ريسمان نجات ما خواهد شد و قسم به خداي آسمان و زمين كه او بر حق است. [1] و روزي كه بيايد، نداي (جاءالحق) [2] از ذره ذره‌ي وجود برخواهد خاست و دل‌هاي با ايمان، آن روز به ياري خدا شاد خواهند شد. [3] بشارت آمدن منجي ندايي است كه همواره در گستره‌ي تاريخ جاري بوده است. چنان كه خدا مي‌فرمايد:بعد از كتب آسماني در زبور داوود نوشتيم كه زمين را بندگان صالح به ما ارث خواهند برد. [4] آري، زمين از آن مولاي ماست و خلقت همواره در انتظار لحظه‌ي موعود، تا اين بشارت عظيم بر پهنه‌ي زمين جاري شود و بهاري‌ترين روز هستي بر صحيفه‌ي يك شب طولاني و تار، مهر پايان زند.سينه‌هاي منتظر فردايي را به چشم خواهند ديد كه بهار با همه‌ي مهرباني‌اش به خانه‌هاشان سر مي‌زند. لب‌هاي تشنه‌ي ديدارش بر جويباري‌هاي رحمتش در آيند و سيراب شوند. [5] و عالم وجود در پي عطشي طولاني و سوزان از زلال حيات‌بخش حضورش لبريز شود.او مي‌آيد و زمين را كه از سياهي ظلم تار شده است، به نور عدل روشن مي‌كند او مي‌آيد و آسمان دل‌ها را از نور معرفت و ايمان لبريز مي‌سازد. او مي‌آيد و ريشه‌ي ستم و تباهي را با نگاه مقتدرش مي‌خشكاند. او مي‌آيد و آن روز بهاري را آسمانيان، آنان كه دل‌هاشان بهاري است، به چشم خواهند ديد.