اي خداي مهربان! اگر بخواهم تو را براي بودنم سپاس گويم، بايد شكر حضور امام را به جا آورم؛ كه او دليل همه‌ي هستي است و هستي به بقاي او باقي است. اگر تو را براي حياتم، اين شگفتي آفرينش، سپاس گويم، بايد شكر حضور امام را به جا آورم؛ كه او تازه‌ترين روح حيات است در كالبد همه‌ي آفرينش.اگر تو را به نعمت آب - كه مايه‌ي حيات و زندگي است سپاس گويم، بايد شكر حضور امام را به جا آورم؛ كه حقيقي‌ترين مايه‌ي حيات و زلال گواراي زندگي است.[1] آري، حضور امام زنده‌ترين آيه‌ي هستي، روشن‌ترين نشانه‌ي آفرينش و بزرگ‌ترين شگفتي آيات الهي است. امام آبشار عظيم لطف و مهرباني خداست بر كالبد آفرينش مي‌ريزد. امام واسطه‌ي فيض خدا و دليل بودن ماست. خدا را بر اين نعمت بي‌كران و سراسر لطفش سپاس مي‌گويم.خداوندا! تو را سپاس مي‌گويم در حكمت لايتناهي ازلي‌ات كه اماممان را سال‌ها و سال‌ها در ميان ما زنده داشتي و به حلاوت انتظارش روحمان را شفا بخشيدي. حضور نوراني‌اش را چونان چراغي فرا راهمان قرار دادي و به نور حضورش ما را از ذلت و خواري بر كشيدي [2] و بار اندوه شديدمان را برطرف كردي [3] و از مهلكه‌ي گرفتاري‌ها و هلاكت‌ها رهانيدي. [4] اي مهربان‌ترين! تو را سپاس مي‌گويم؛ كه ريسمان سعادت ابدي، يعني ولايت او را در دستان سرگردان من نهادي و اين سپاسمندي من از تو، لحظه به لحظه در عمق عشق من به مولايم جاري است.رحيما! خودت را به من بشناسان؛ كه چون تو را نشناسم، پيامبر رحمت و مهرت را نخواهم شناخت [5] مهربانا! رسولت را به من بشناسان؛ كه چون او را نشناسم، حجت تو را نخواهم شناخت. [6] لطيفا! حجتت را به من بشناسان؛ كه چون مولايم رانشناسم، از دين گمراه خواهم شد. [7] عزيزا! مرا به مرگ جاهليت نميران و هدايتي كه از زلال ولايت در من جاري كردي، باز مگير [9] و چشمان تارم را به ديدار جمالش روشن كن، اي مهربان‌ترين مهربانان!
آمين يا رب العالمين!