بشر آن گاه كه از تلاش بي‌حاصل خويش در برهوت دنياي مادي و ناكامي‌هاي جانكاه، آن، دچار سرشكستگي مي‌شود و همه‌ي روزنه‌هاي اميد را به روي خويش بسته مي‌بيند، ناگهان در اعماق وجود خود متوجه قدرتي لايزال مي‌شود كه هر كاري تنها و تنها از او ساخته است. احساس فقر در خويشتن و درك غنا و بي‌نيازي خالق، چهره‌ي ناپيداي دعاست.دعاست كه در بحراني‌ترين لحظه‌ها ارتباط انسان خاكي را با خداي سبحان برقرار و جريان دوباره‌ي حيات و اميد را در رگ‌هاي او جاري مي‌سازد.درود و تحيات الهي بر پيامبر گرامي اسلام و خاندان مطهرش كه بهترين راهنمايان بشر در تعليم واستفاده از اين ابزار سودمند بوده‌اند. در درياي كلام نوراني اين به حقيقت پيوستگان غور مي‌كنيم و اين بار مرواريد هميشه درخشان «مناجات شعبانيه» را از صدف اهل بيت عصمت و طهارت استخراج و آن را به قلب‌هاي خاضع و روان‌هاي پاك تقديم مي‌داريم.