در الزام الناصب درباره چگونگى شهادت حضرت آمده است: «هنگامى كه سال هفتاد به پايان آيد و مرگ حضرت فرا رسد، زنى به نام سعيده از طايفه بنى تميم، ايشان را به شهادت مىرساند. ويژگى آن زن، اين است كه همانند مردها محاسن و ريش دارد.
او از بالاى بام، به هنگامى كه حضرت در حال عبور است، سنگى به سوى ايشان پرتاب مىكند و آن حضرت را به شهادت مىرساند. چون حضرت رحلت مىكند، امامحسين(ع) مراسم غُسل، كفن و دفن آن حضرت را عهده دار مىشود». [1]
البته جز در اين كتاب، در جاى ديگرى به اين مطلب - يعنى چگونگى شهادت- برخوردنكردهام.
امام صادق(ع) مىفرمايد: «حسين(ع) با اصحابش - كه با او شهيد شدند - مىآيند [2]
و هفتاد پيامبر آنان را همراهى مىكنند؛ چنانكه همراه حضرت موسى هفتاد نفر فرستاده شدند، آنگاه حضرت قائم(عج) انگشتر را به وى مىسپارد و امام حسين(ع) غسل، كفن، حنوط، و دفن حضرت قائم را بر عهده مىگيرد».
سلام عليه يوم ولد و يوم يظهر و يوم يموت، و يوم يبعث حيّاً.
1. الزام الناصب، ص190؛ تاريخ ما بعد الظهور، ص881.
2. درباره رجعت امام حسين(ع) به كتاب ستاره درخشان نوشته مرحوم آية اللَّه والد مراجعه شود.
