پيامبر اسلام(ص) مى‏فرمايد: «رستاخيز بر پا نمى‏شود، تا آن كه كسى كه پنج فرزند دارد، آرزوى چهار فرزند كند و آن كه چهار فرزند دارد، مى‏گويد: كاش سه فرزند داشتم و صاحب سه فرزند آرزوى دو فرزند دارد و آن كه دو فرزند دارد، آرزوى يك فرزند نمايد و كسى كه يك فرزند دارد، آرزو كند كه: كاش فرزندى نداشت».[1]


در روايت ديگرى مى‏فرمايد: «روزگارى خواهد آمد كه غبطه مرد كم فرزند را بخوريد، چنان‏كه امروز غبطه فرزند و ثروت زيادتر را مى‏خوريد؛ تا آن‏جا كه يكى از شما، از كنار قبر برادرش مى‏گذرد و خود را بر قبر او مى‏غلطاند؛ آن گونه كه حيوانات خود را بر خاك چراگاه مى‏غلطانند و مى‏گويد: اى كاش من به جاى او بودم و اين سخن نه به سبب شوق ديدار خداوند و يا به دليل اعمال نيكى است كه از پيش فرستاده است؛ بلكه به جهت بلاها و گرفتارى‏هايى است كه بر او فرود مى‏آيد» [2]


نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «قيامت بر پا نمى‏شود، مگر آن كه فرزند كم گردد» [3] در اين روايت «الولد غيضاً» آمده است كه معناى آن سقط جنين و جلوگيرى از باردارى است؛ ولى كلمه «غيظاً» كه در روايت ديگرى آمده است به معناى غم و مشقّت و محنت و غضب است.


يعنى مردم در آن دوران با سقط جنين و جلوگيرى از افزايش فرزند، مانع زيادشدن فرزندان مى‏شوند. يا فرزند داشتن موجب غم و اندوه و خشم خواهد بود و شايد اين به‏علت مشكلات سخت اقتصادى، گسترش بيمارى‏ها در كودكان و نبودن امكانات، تبليغ و تشويق به كنترل جمعيت و يا عامل ديگر باشد.