صالح‏عليه السلام از قومش غايب شد و پس از آن‏که به سوي آن‏ها بازگشت، عده کثيري او را انکار کردند، چنان‏که در کمال الدين از امام ابوعبد آللَّه صادق‏عليه السلام مروي است که فرمود: صالح مدّتي از قومش غايب شد، روزي که از آنان غيبت يافت، ميانسال و خوش هيکل و خوش اندام بود، ريش انبوه و شکم خفته‏اي داشت، گونه‏هايش سبک و در ميان مردمان ميان بالا بود. هنگامي که به قومش بازگشت او را به صورتش نشناختند، و آن‏ها را بر سه طايفه ديد: يک طايفه منکر و کافر، و طايفه ديگر اهل شک و ترديد بودند، و طايفه سوم يقين و ايمان داشتند. اوّل، آن طايفه که اهل شک و ترديد بودند را دعوت کرد، و به آنان گفت: من صالح هستم. آن‏ها او را تکذيب کردند، و دشنام دادند و راندند، و گفتند: خداوند از تو بيزار است، صالح به صورت تو نبود. سپس نزد منکرين و کافرين آمد، و آن‏ها را دعوت فرمود، ولي از او نپذيرفتند و به بدترين وجهي از او رميدند. آن‏گاه نزد طايفه سوم آمد و گفت: من صالح هستم. گفتند: نشانه‏اي بگو که بدانيم تو صالح هستي،چون که ما ترديد نداريم که خداوند تعالي آفريدگار است، هر کس را به هر شکل که بخواهد درمي‏آورد، ما در ميان خودمان نشانه‏هاي قائم را به يکديگر اطلاع داده و بررسي کرده‏ايم تا اين‏که هرگاه بيايد براي ما معلوم باشد و صحت آن به وسيله يک خبر آسماني بر ما محقق گردد. صالح‏عليه السلام فرمود: من همان صالح هستم که شتر را براي شما برآوردم. گفتند: راست مي‏گويي؛ همين مطلب را ما با هم بررسي مي‏کرديم. نشانه‏هاي آن چيست؟ فرمود: يک روز او آب مي‏آشاميد و روز ديگر شما. گفتند: ما به خداوند و آنچه تو از جانب او آورده‏اي ايمان داريم. اين‏جا است که خداوند تبارک و تعالي مي‏فرمايد: «إِنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّهِ»؛ [1] همانا صالح از سوي پروردگارش فرستاده شده است. و اهل يقين و ايمان گفتند: «إِنَّا بِما أُرْسِلَ بِهِ مُؤْمِنُونَ»؛ [2] ما به آنچه او فرستاده شده ايمان داريم. و کساني که تکبر کردند - که شک کنندگان باشند - گفتند: «إِنَّا بِالَّذِي آمَنْتُمْ بِهِ کافِرُونَ»؛ [3] ما به آنچه شما ايمان آورده‏ايد، کفر ورزيده‏ايم.


راوي گويد: آيا آن زمان، ميان آن‏ها عالمي هم بود که به صالح آگاه باشد؟ فرمود: خداوند عادل‏تر از آن است که زمين را بدون عالمي بگذارد که مردم را به سوي خداوند رهبري کند، وآن مردم تنها هفت روز پس از خروج صالح از ميان آن‏ها، در حال حيرت که امامي را نمي‏شناختند به سر بردند، که در همان حال هم دين خداي - عزّوجلّ - را در اختيار داشتند، و با هم متحد بودند، و چون صالح‏عليه السلام ظاهر شد، پيرامونش جمع شدند، و همانا مَثَل قائم‏عليه السلام نيز مَثَل صالح است. [4] . آري، قائم‏عليه السلام هم مانند صالح‏عليه السلام خواهد بود. آنچه بر صالح جاري شده بي‏کم و کاست بر او جاري مي‏شود. با آن‏که در سنّ پيري و پس از عمري طولاني ظهور مي‏کند، به صورت جواني کم‏تر از چهل سال است.


مردم نيز بر سه دسته خواهند بود: اهل يقين؛ شک؛ و انکار. اهل شک و انکار را دعوت مي‏کند، و چون منکر شوند و نفي کنند، آن‏ها را مي‏کشد. و اهل يقين از او نشانه مي‏خواهند که به آن‏ها ارائه مي‏دهد، پس با او بيعت مي‏کنند. و در تمام اين‏ها رواياتي هست که بعضي از آن‏ها را پيش‏تر آورديم و بعضي ديگر را بعداً خواهيم آورد - ان شاء اللَّه تعالي -.