از جمله امور مهم، دعا کردن براي برافراشته شدن پرچم و لواي آن حضرت است که به خاطر آن، دل‏ها مسرور و تمام غصّه‏ها دور مي‏گردد، چنان‏که در کتاب کمال الدين از حضرت امير المؤمنين‏عليه السلام آمده که بالاي منبر چنين فرمود: مردي از فرزندانم در آخر الزمان ظهور مي‏کند، رنگش سفيد آميخته به سرخي، شکمش برآمده، ران‏هايش بزرگ و گرده شانه‏هايش قوي است، بر پشتش دو خال هست يکي به رنگ پوستش و ديگري همانند مهر نبوّت پيغمبر اکرم‏صلي الله عليه وآله، او دو نام دارد يکي محرمانه و مخفي است و ديگري آشکار، نام مخفي‏اش احمد و نام آشکارش محمد است، هرگاه پرچم خود را به اهتزاز درآورد شرق و غرب را روشن سازد، دست بر سر بندگان خدا کشد، پس هيچ مؤمني باقي نماند مگر اين‏که دلش از کوه آهنين هم محکم‏تر گردد و خداوند متعال قوّت چهل مرد به او بدهد، و هيچ ميّتي نماند مگر آن‏که در قبر اثري از خوشحالي ظهور به او برسد که مؤمنين در قبر از هم ديدن کنند و به ظهور قائم - صلوات اللَّه عليه - يکديگر را مژده دهند. [1] .


مي‏گويم: منظور از قبر، منزل روح مؤمنين است در عالم برزخ، شاهد بر آن رواياتي است که بعضي از بزرگان در اين باره آورده‏اند.
و نيز در کمال الدين روايت شده که در پرچم مهدي‏عليه السلام است که: بيعت [رفعت و برتري] از آن خداوند - عزّوجلّ - است. [2] در همان کتاب از امير المؤمنين‏عليه السلام روايت شده که فرمود: ما را پرچمي هست که هرکه از آن پيشي بگيرد سرکش و هرکه از آن عقب بيفتد هلاک شده و هر آن‏که از آن پيروي کند به مقصد رسيده است. [3] .


و از امام صادق‏عليه السلام است که فرمود: گويا قائم‏عليه السلام را مي‏نگرم که بر پشت نجف رسيده، چون بر پشت نجف قرار مي‏گيرد بر اسب تيره‏رنگ ابلقي مي‏نشيند که ميان دو چشمش سفيدي باريکي هست، آن‏گاه اسب او را به جنبش آورد، پس هيچ شهري نماند که گمان نبرند قائم‏عليه السلام در آن شهر با آن‏ها است. و چون پرچم رسول خداصلي الله عليه وآله را بگشايد، سيزده هزار و سيزده فرشته از آسمان بر او فرود آيد که همه در انتظار فرمان قائم‏عليه السلام باشند. [4] .


و از ابوحمزه ثمالي منقول است که گفت: حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام به من فرمود: گويي قائم‏عليه السلام را مي‏نگرم که در کوفه پشت نجف آشکار شده، و چون بر نجف برآيد پرچم رسول خداصلي الله عليه وآله را برافرازد، و عمود آن از عمودهاي عرش خداي تعالي و بقيه‏اش از نصرت خداي - عزّوجلّ - مي‏باشد، آن را بر کسي فرود نياورد مگر اين‏که خداوند متعال او را نابود سازد.
راوي گويد: عرضه داشتم: آيا اين پرچم با او هست يا برايش مي‏آورند؟ فرمود: بلکه برايش مي‏آورند، جبرئيل‏عليه السلام آن را مي‏آورد. [5]
و باز در همان کتاب از نبي اکرم‏صلي الله عليه وآله در حديثي طولاني آمده: براي او عَلَمي هست که هرگاه وقت خروجش برسد، آن عَلَم خود به خود برافراشته گردد، و خداوند تبارک و تعالي آن را به نطق آورد، و او را ندا کند: اي وليّ خدا! خروج کن و دشمنان خدا را به قتل رسان. و براي او دو پرچم هست و دو نشانه، و او را شمشيري است در نيام که هر وقت موقع خروجش شود آن شمشير بيرون آيد و خداوند - عزّوجلّ - او را به نطق آورد پس آن حضرت را ندا مي‏کند و مي‏گويد: اي وليّ خدا! خروج کن که براي تو روا نيست که از دشمنان خدا آرام بنشيني.... [6] .


و در بحار از ابوبصير آمده که گفت: حضرت ابوعبد اللَّه صادق‏عليه السلام فرمود: هنگامي که امير المؤمنين‏عليه السلام با اهل بصره برخورد کرد و پرچم برافراشت. پرچم پيغمبر اکرم‏صلي الله عليه وآله را گشود، لذا متزلزل شدند و هنوز شعاع خورشيد زرد نگرديده بود که فرياد زدند: اي پسر ابي طالب! ما را هلاک کردي. در اين هنگام آن حضرت دستور داد که: اسيران را نکشيد و بر زخمي‏ها حمله نکنيد و فراريان از جبهه را دنبال ننماييد، و هرکه اسلحه خود بر زمين گذارد ايمن است، و هرآن‏که درب خانه‏اش را ببندد در امان است.
در جنگ صفين [ياران آن حضرت] خواهش کردند که آن پرچم را دوباره بگشايد، ولي آن جناب نپذيرفت، حسن و حسين‏عليهما السلام و عمّار ياسررحمه الله را واسطه قرار دادند، آن حضرت به حسين‏عليه السلام فرمود: فرزندم براي اين مردم مدتي تعيين شده که به آن خواهند رسيد، و اين پرچمي است که پس از من کسي جز قائم‏عليه السلام آن را نخواهد گشود. [7] .


و در حديث ديگري از حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام در وصف پرچم آن حضرت آمده که فرمود: به خدا سوگند آن پرچم از پنبه و کتان و ابريشم و ديبا نيست. راوي گويد: عرض کردم: پس از چيست؟ فرمود: از برگ درخت بهشت است. پيغمبرصلي الله عليه وآله روز بدر آن را برافراشت. سپس به هم پيچيد و آن را به علي‏عليه السلام داد، پيوسته نزد آن جناب بود تا روز بصره (جنگ جمل) فرا رسيد، پس امير المؤمنين‏عليه السلام آن را برافراشت و خداوند پيروزي رابرايش قرار داد، سپس آن را پيچيد، و آن پرچم نزد ما است. کسي آن را نمي‏گشايد تا قائم‏عليه السلام بپاخيزد، وقتي او قيام کند احدي در مشرق و مغرب باقي نماند مگر اين‏که آن را ببيند، و به مسافت يک ماه راه، رُعب پيشاپيش آن و از سمت راست و از سمت چپ پيش مي‏رود.


سپس فرمود: او به خونخواهي پدرانش قيام مي‏کند، خشمگين و اسفناک براي غضب خداوند بر خلايق، پيراهن پيغمبرصلي الله عليه وآله را - که روز احد پوشيده بود - دربر دارد و عمامه سحاب و زره آن جناب را پوشيده و شمشير ذوالفقار رسول خداصلي الله عليه وآله را نيز با خود دارد، آن‏گاه شمشير مي‏کشد و تا هشت ماه از کشته پشته مي‏سازد. [8] .


مي‏گويم: اين احاديث دلالت دارد که آن حضرت پرچم‏هاي متعددي دارد، اخبار ديگري نيز بر اين معني دلالت مي‏کند که در اين مختصر از ذکر آن‏ها خودداري شد.