اين دعا زنده کردن امر امامان معصوم‏عليهم السلام است، و اين مکرمت براي اهل يقين کافي است که به اين دعا اهتمام ورزند. از جمله رواياتي که بر اين معني دلالت مي‏کند:


1 - در اصول کافي به سند صحيحي از خثيمه آمده که گفت: براي خداحافظي به خدمت امام ابوجعفر باقرعليه السلام شرفياب شدم، آن حضرت فرمود: اي خثيمه! از دوستانمان هرکه را ديدي سلام برسان؛ و آنان را به تقوي و خداترسي سفارش کن و اين‏که: اغنيا از فقرا و قدرتمندان از ضعفا تفقّد کنند، و زنده‏ها در تشييع جنازه مردگان شرکت نمايند، و در خانه‏هايشان يکديگر را ملاقات و ديدار کنند، که همين ديدار يکديگر زنده کردن امر ما است، خداوند رحمت کند بنده‏اي را که امر ما را احيا نمايد. اي خثيمه! به دوستان ما ابلاغ کن که ما از [عذاب] خداوند چيزي از آن‏ها دور نمي‏کنيم جز با عمل، و آن‏ها به ولايت ما نمي‏رسند مگر با پرهيز از گناه، و حسرت‏دارترين مردمان روز قيامت کسي است که عدل و داد را بستايد امّا مخالف آن عمل کند. [1] .


2 - در بحار از امالي شيخ صدوق از امام هشتم حضرت رضاعليه السلام منقول است که فرمود: هرکس در مجلسي که امر ما در آن احيا مي‏شود بنشيند، روزي که دل‏ها مي‏ميرد دل او نخواهد مرد. [2] .


3 - در لئالي از امام صادق‏عليه السلام آمده که فرمود: يکديگر را ملاقات کنيد و علم را براي يکديگر بازگو نماييد که با حديث دل‏هاي زنگار گرفته جلا مي‏يابد، و با حديث گفتن، امر ما احيا مي‏شود و هرکه امر ما را احيا کند خدايش بيامرزد. [3] .