روايات بسياري بر اين دو معني دلالت دارد، از جمله:


1 - در کافي به سند صحيحي از حضرت ابي عبد اللَّه صادق‏عليه السلام آمده که فرمود: دعاي مرد براي برادرش در غياب او روزي را فراوان و ناگواري‏ها را دور مي‏سازد. [1] .


2 - در وسائل مسنداً از حمران بن اعين است که حضرت ابوجعفر باقرعليه السلام در حديثي فرمود: بر تو باد که در غياب برادران ديني خود برايشان دعا کني که روزي را بر تو سرازير مي‏کند - سه بار اين را فرمود -. [2] .


3 - و نيز به روايت مسعدة بن صدقه از حضرت صادق‏عليه السلام مسنداً آمده است که فرمود: به درستي که دعاي مؤمن براي برادرش در غياب او مستجاب است و روزي را سرازير مي‏کند و ناگواري‏ها را دفع مي‏نمايد. [3] .


4 - از معاوية بن عمّار از امام صادق‏عليه السلام آمده که فرمود: دعا براي برادرت در غياب او روزي را به سوي دعا کننده سوق مي‏دهد و بلا را از او برمي‏گرداند و فرشته به او مي‏گويد: مثل همين براي تو است. [4] .


مي‏گويم: اين احاديث دلالت مي‏کنند که اين دو فايده براي دعا کننده در حقّ هر مؤمن غايبي حاصل مي‏گردد. اي خردمند! آيا مؤمني که ايمانش کامل‏تر از مولايت صاحب الزمان‏عليه السلام باشد مي‏شناسي؟ آن‏که معرفتش علّت تامّه حصول ايمان است، پس در دعا براي حضرتش بشتاب، و هر لحظه براي تعجيل ظهورش دعا کن.