از برخى روايات استفاده مى‏شود كه قم و اهل آن رمز و الگوى تشيّع و ولايت مى‏باشند.


از اين رو، هر كس را كه مى‏خواستند، دوست دار اهل بيت و علاقه‏مند به آنان معرفى‏كنند، او را قمى خطاب مى‏كردند.


گروهى خدمت امام صادق(ع) مشرّف شدند و گفتند: ما از مردم رى هستيم. حضرت‏فرمود: «آفرين به برادرانمان از اهل قم». آنان چندبار تكرار كردند. ما از رى خدمت شما رسيده‏ايم و حضرت نيز سخن نخست خود را تكرار كرد. آن‏گاه فرمود: خداوند حرمى دارد كه در مكه است و براى رسول خدا(ص) نيز حرمى است و آن در مدينه است. كوفه حرم اميرالمؤمنين(ع) است و حرم ما (اهل بيت) شهر قم است و به زودى دخترى از فرزندانم به نام فاطمه، در آن دفن مى‏شود. هر كس او را (با معرفت) زيارت كند، بهشت بر او واجب‏مى‏شود».


راوى گويد: امام صادق(ع) اين سخن را هنگامى بيان كرد كه هنوز امام كاظم(ع) متولد نشده‏بود [1]



صفوان مى‏گويد: روزى نزد ابا الحسن - امام كاظم(ع) - بودم وسخن از مردم قم و علاقه و ميل آنان به حضرت مهدى(عج) به ميان آمد؛ امام هفتم(ع) فرمود:


«خداوند آنان را رحمت كند و از آنان خشنود باشد. آن‏گاه ادامه داد، بهشت هشت در دارد كه يكى از آن‏ها براى مردم قم است. در ميان شهرها و كشورها، آنان نيكان و نخبگان شيعيان ما هستند. خداوند ولايت و دوستى ما را، با طينت و سرشت آنان آميخته است». [2]


از اين روايت استفاده مى‏شود كه ائمه معصومين(ع) شهر قم را پايگاه عاشقان اهل‏بيت و حضرت مهدى(عج) مى‏دانسته‏اند و شايد درى از بهشت كه به شهر قم اختصاص دارد، باب المجاهدين يا باب الاخيار (درب نيكان) باشد، چنان‏كه در روايت نيز به اهل قم، نيكان شيعه گفته شده است.