از آنچه در مکرمت بيست و يکم گفته شد که دعا کننده براي مولي صاحب الزمان‏عليه السلام از برادران پيغمبرصلي الله عليه وآله مي‏باشد، اين مکرمت نيز استفاده مي‏شود، چون واضح است که برادران آن حضرت، گرامي‏ترين افراد نزدش مي‏باشند.


و نيز مؤيّد اين معني روايتي است که در بحار به سند خود از رفاعة بن موسي و معاوية بن وهب از حضرت امام صادق‏عليه السلام آورده که فرمود: رسول خداصلي الله عليه وآله فرمود: خوشا به حال کسي که قائم اهل بيتم را دريابد در حالي که پيش از قيامش به او اقتدا کرده باشد، دوست او را دوست بدارد و از دشمنش بيزاري جويد و ولايت امامان هدايت کننده پيش از او راداشته باشد. آن‏ها رفقاي من و اهل دوستي و مودّت من و گرامي‏ترين افراد امّتم بر من مي‏باشند (به روايت رفاعه) و گرامي‏ترين خلق خدا نزد من. [1] .


چون دعا براي فرج و ظهور آن حضرت از اقسام اقتدا کردن به او است، چنان‏که در حديث ولادتش آمده که خودش براي اين امر دعا کرد و گفت: «اَللَّهُمَّ انْجِزْ لِي وَعْدِي، وَأَتْمِمْ لِي أَمْرِي وَثَبِّتْ وَطْأَتِي وَامْلَأِ الأَرْضَ بِي عَدْلاً وَقِسْطاً»؛ پروردگارا! وعده مرا تنفيذ کن و امر [قيام] مرا به اتمام رسان و گام‏هايم را استوار گردان و زمين را به واسطه من پر از عدل و داد گردان. [2] .


و در کمال الدين از عبد اللَّه بن جعفر حميري است که گفت: از محمد بن عثمان عَمري پرسيدم: آيا صاحب اين امر را ديده‏اي؟ گفت: آري. و آخرين باري که او را ديدم، کنار بيت اللَّه الحرام بود، در حالي که مي‏گفت: بارخدايا! آنچه به من وعده داده‏اي، تنفيذ کن. [3] .
و نيز در همان کتاب از عبد اللَّه بن جعفر حميري است که گفت: شنيدم محمد بن عثمان عَمري مي‏گفت: آن حضرت‏عليه السلام را ديدم که به دامن کعبه - رکن مستجار - چنگ زده بود و مي‏گفت: خدايا! از دشمنانم انتقام بگير. [4] .