در اصول کافي به سند خود، به روايت مفضّل از حضرت ابي عبد اللَّه صادق‏عليه السلام است که فرمود: همانا مؤمن به برادرش تحفه مي‏دهد. عرض کردم: تحفه چيست؟ فرمود: از قبيل جاي نشستن و متکا و غذا و پوشاک و سلام، پس بهشت براي پاداش او گردن مي‏کشد، و خداي - عزّوجلّ - به بهشت وحي فرمايد: من خوراک تو را بر اهل دنيا حرام کردم مگر بر پيغمبر و وصي پيغمبر. و چون روز قيامت شود، خداوند به بهشت وحي فرمايد که دوستانم را در برابر تحفه‏هايشان پاداش ده. آن‏گاه حوران و غلماني از آن بيرون آيند در حالي که طبق‏هايي که از مرواريد سرپوش دارد با خود دارند. پس چون جهنم و صحنه هولناکش را بنگرند و به بهشت و آنچه در آن است نگاه کنند عقلشان بپرد، و از خوردن امتناع ورزند. سپس منادي از زير عرش بانگ مي‏زند: همانا خداوند - عزّوجلّ - جهنم را بر کسي که از غذاي بهشت خورده باشد تحريم فرموده است. آن‏گاه دست دراز کنند و بخورند. [1] .


مي‏گويم: وجه دلالت اين‏که: منظور از تحفه دادن به برادرش احسان به او است به هر نحوي که انسان مي‏تواند احسان کند، هرچند که با زبان باشد، به قرينه اين‏که امام‏عليه السلام سلام کردن را نيز مثال زد. بنابراين مطلق احسان و نيکي مراد است.


پس مي‏گويم: ترديدي نيست که دعا براي مؤمن از واضح‏ترين و بالاترين اقسام احسان است، و ثوابي که در حديث فوق بيان شده بر دعا کردن براي تعجيل فرج و ظهور مولا صاحب الزمان‏عليه السلام مترتب مي‏باشد، بلکه نحوه آن کامل‏تر و تمام‏تر خواهد بود چنان‏که پوشيده نيست.