با توجّه به اين‏که دعا کردن تجليل و احترام و نوعي گراميداشت است، چنان‏که در بحار از امام صادق‏عليه السلام روايت است که فرمود: هرکس فقيه مسلماني را گرامي بدارد، روز قيامت در حالي خداي تعالي را ملاقات خواهد کرد که از او راضي باشد. [1] .


و نيز در بيان حقّ عالم از امير المؤمنين‏عليه السلام است که فرمود: بايد که در حضور و غياب احترام او حفظ شود، و حقّ او شناخته گردد، که عالم از روزه‏داري که شب‏ها را به عبادت به سر برد، و در راه خدا جهاد کند اجرش بيشتر است. [2] .


مي‏گويم: پوشيده نيست که مولايمان صاحب الزمان‏عليه السلام کاملترين مصاديق اين عنوان بلکه عالم حقيقي است، چنان‏که در خصال از حضرت امام صادق‏عليه السلام آمده که فرمود: مردم بر سه گونه‏اند: عالم و متعلّم و خاشاک، پس ما علمايي، و شيعيانمان متعلّمند، و ساير مردم خاشاک مي‏باشند. [3] .


مي‏گويم: چون دعا کردن حفظ حرمت آن حضرت است در حضور و غياب، بر مؤمن لازم است که به آن اهتمام ورزد، زيرا که آن جناب از ديدگان غايب، و نزد اهل بيتش حاضر است، و به فارسي در اين باره سروده‏ام:





اي غايب از نظر نظري سوي ما فکن


آشفته بين ز غيبت روي تو مرد و زن





پوشيده نيست حالت افکار ما ز تو


حاضر ميان جمعي و غايب ز انجمن





پيش از اين نيز مطالبي مناسب اين موضوع آورده‏ايم.