بدون شک تعبير و تفسير قرآن از تاريخ، به شکل دوم است. از نظر قرآن‏ مجيد، از آغاز جهان همواره نبردي پيگير ميان گروه اهل حق و گروه اهل‏ باطل، ميان گروهي از طراز ابراهيم و موسي و عيسي و محمد صلوات الله‏ عليهم و پيروان مؤمن آنها و گروهي از طراز نمرود و فرعون و جباران يهود و ابوسفيان و امثالهم بر پا بوده است، هر فرعوني موسائي در برابر خود داشته است لکل فرعون موسي به تعبير مولوي همواره دو پرچم، يکي سپيد و ديگري سياه، در جهان‏ افراشته بوده است: دو علم افراخت اسپيد و سياه آن يکي آدم دگر ابليس راه





در ميان آن دو لشگر گاه زفت


چالش و پيکار، آنچه رفت رفت





همچنين دور دوم هابيل شد


ضد نور پاک او قابيل شد





همچنين اين دو علم از عدل و جور


تا به نمرود آمد اندر دور دور





ضد ابراهيم گشت و خصم او


و ان دو لشکر کين گزار و جنگجو





چون درازي جنگ آمدند ناخوشش


فيصل آن هر دو آمد آتشش





دور دور و قرن قرن، اين دو فريق


تا به موسي و به فرعون غريق





همچنين تا دور عهد مصطفي


با ابوجهل آن سپهدار جفا





در اين نبرد و ستيزها گاهي حق و گاهي باطل پيروز بوده است، ولي البته‏ اين پيروزي‏ها و شکستها بستگي به يک سلسله عوامل اجتماعي، اقتصادي و اخلاقي داشته است