مي‏دانيم مرگ و ميرهاي اشخاص انواع و اقسام دارد: 1 - مرگ طبيعي - شخصي عمر طبيعي خود را به پايان مي‏رساند و به طور طبيعي مي‏ميرد. اين گونه مرگها قهرا عادي تلقي مي‏شود، نه افتخار آميز است و نه ملامت خيز، و حتي تأسف زيادي به دنبال خود نمي‏آورد و قهرا اينگونه مردنها نفله شدن هم تلقي نمي‏شود


2 - مرگ اخترامي در اثر بيماريها، مثلا حصبه، وبا و غيره، يا در اثر حوادث يا سوانحي از قبيل زلزله و سيل و حوادثي از اين قبيل. اين گونه‏ مرگها هر چند ملامت يا افتخاري ندارد، اما نفله شدن هست، و قهرا موجب تأسف


3 - مرگهائي که پاي يک جنايت در کار است. يعني مرگهائي که از طرف‏ مقتول هيچ عملي صورت نگرفته است و قاتل صرفا به موجب هوي و هوس خود که وجود طرف را مزاحم منافع خود تشخيص مي‏دهد او را هدف قرار مي‏دهد


در روزنامه‏ها مکرر مي‏خوانيم که فلان زن فرزند خردسال شوهرشرا سربه نيست‏ کرد، فقط به خاطر اينکه مورد علاقه شوهرش بوده است و مي‏خواسته قلب‏ شوهر منحصرا در تملک خودش باشد. يا فلان مرد به دليل اينکه فلان زن عشق‏ او را نپذيرفته است او را کشته است. يا در تاريخ مي‏خوانيم که فلان‏ حکمران همه فرزندان حکمران ديگر را قتل عام کرده است که در آينده رقابت‏ نکنند


در اينگونه جريانها در ناحيه قاتل، جنايت و خباثت وجود دارد و عملش‏ نفرت انگيز تلقي مي‏شود و در ناحيه مقتول، مظلوميت، بي دخالتي، نفله‏ شدن، هدر رفتن وجود دارد و عکس‏العملش در انسانهاي ديگر تأسف و ترحم‏ است. بديهي است که اينچنين مردن در عين اينکه تأسف انگيز و ترحم خيز است، تحسين آميز نيست، افتخار شمرده نمي‏شود، زيرا مقتول به هيچ وجه‏ دخالتي نداشته است. حسادت، عداوت و حقارت طرف موجب شده که بي‏ سبب کشته شود


4 - مرگهائي که خود آن مرگها جنايت است: از قبيل خود کشيها. اينگونه مرگها نفله کردن و هدر دادن خود است بدترين‏ مرگها است. کساني که در تصادف اتومبيل کشته مي‏شوند و خود مقصرند، مرگشان از اين قبيل مرگها است و همچنين کساني که در راه يک گناه به هر شکل و به هر صورت باشد کشته شوند