يک کسي عالم است، و از راه علم به جامعه خدمت مي‏کند و در حقيقت از کانال علم از فرديت خود خارج مي‏شود و به جامعه مي‏پيوندد، شخصيت فرديش‏ از مجراي علم با شخصيت اجتماع متحد مي‏گردد و آنچنانکه قطره با دريا متحد مي‏گردد. عالم در حقيقت، جزئي از شخصيت خود را، يعني فکر و انديشه‏ خود را با اين پيوستن به اجتماع جاويد مي‏کند


يک نفر ديگر مخترع است، از طريق اختراعش به جامعه مي‏پيوندد، خدمتش به اجتماع اينست که فن خودش، صنعت خودش، و خودش را از راه‏ صنعتش، در اجتماع خودش جاويد مي‏کند. يکي هنرمند است، مثلا شاعر است‏، خودش را از طريق فن و هنرش جاويد مي‏کند


يک نفر معلم اخلاق است، اندرزگوست، خودش را از راه اندرزهاي حکمت‏ آميزش که سينه به سينه منتقل مي‏شود، در جامعه جاويد مي‏کند


يکي هم شهيد است، از راه خون خودش، خودش را در اجتماع جاويد مي‏کند، يعني خون جاويد در اجتماع بوجود مي‏آورد به عبارت ديگر: يکي به فکر خود ارزش و ابديت و جاودانگي مي‏بخشد و آن عالم يا فيلسوف است، يکي ديگر به فن و هنر يا صنعت خود ارزش و ابديت و جاودانگي مي‏بخشد و آن فنان و صنعتگر يا هنرمند است، و ديگري به حکمتهاي عملي و راهنمائيهاي خود. اما شهيد به خون خود، و در حقيقت به تمام وجود و هستي خود ارزش و ابديت و جاودانگي مي‏بخشد. خون شهيد براي هميشه در رگهاي اجتماع مي‏جهد. در حقيقت هر گروه ديگر به قسمتي از مايملک خود جاودانگي مي‏بخشد و شهيد به تمام مايملک خود. لهذا پيغمبر فرمود: «فوق‏ کل ذي بر بر حتي يقتل في سبيل الله واذا قتل في سبيل الله فليس فوقه بر». يعني بالا دست هر نيکوکاري، نيکوکاري ديگري است، تا آنگاه که در راه‏ خدا شهيد شود، همين که در راه خدا شهيد شد، ديگر بالا دست ندارد