يادم هست، در ايام تحصيل و اقامتم در قم، کتابي از محمد مسعود نويسنده معروف آن زمان مي‏خواندم که در آن کتاب به مناسبتي مساله گريه‏ مردم شيعه را بر امام حسين مطرح کرده بود و مقايسه کرده بود با روش‏ مسيحيان درباره شهادت مسيح (البته به عقيده خودشان) که روز شهادت‏ مسيح را جشن مي‏گيرند، نه اينکه به عزا بنشينند


نوشته بود ببينيد، يک ملت بر شهادت شهيدش مي‏گريد زيرا شهادت را شکست و نامطلوب و امري نبايستي و موجب تأسف مي‏پندارد، و ملتي ديگر براي شهادت شهيدش جشن مي‏گيرد. زيرا آنرا موفقيت و مطلوب و مايه سر افرازي و افتخار مي‏شمارد. ملتي که هزار سال بر شهادت شهيدش بگريد و متأسف شود و آه و ناله سردهد ناچار ملتي زبون و بي دست و پا و فرار کن‏ از معرکه بار مي‏آيد، ولي ملتي که هزار سال و دو هزار سال شهادت شهيدش‏ را جشن مي‏گيرد، خواه ناخواه ملتي قوي و نيرومند و فداکار مي‏گردد


برداشت يک ملت از شهادت، شکست است و عکس‏العملش درباره اين‏ شکست آه و ناله و گريه است و نتيجه آن برداشت و اين عکس‏العمل ضعف و زبوني و تسليم گرائي. اما ملتي ديگر، برداشتش از شهادت، موفقيت است و عکس‏العملش جشن و شادي‏ است و نتيجه آن برداشت و اين عکس‏العمل، روحيه نيرومند و اعتلا جوست اين بود حاصل اشکال و ايرادي که آن شخص و اشخاص ديگر گرفته و مي‏گيرند