اين جانب «ع ـ م» فرزند حسين، ساکن شاهرود، در اثر اصابت ضربه اي به جمجمه ام بي هوش شدم و به بيمارستان منتقل و بعد از 48 ساعت به منزل انتقال يافتم؛ در حالي که در اثر آن ضربه، قوه گويايي خود را از دست داده و لال شده بودم. به چند دکتر در تهران و شهرستان ها مراجعه نمودم، ولي نتيجه اي حاصل نشد. تصميم گرفتم براي زيارت به قم بيايم و در شب چهارشنبه [1] براي شفا به مسجد مقدّس جمکران مشرف شوم. به حمدللّه موفق شدم و صبح چهارشنبه براي اداي نماز صبح از خواب بيدار شدم و در حالت لالي، مثل قبل، رو به قبله ايستادم که نماز بخوانم. ناگهان در وسط نماز متوجه شدم که مي توانم حرف بزنم. به برکت عنايت امام زمان (عليه السلام) زبانم باز شد و بقيّه نماز را با حالت عادي خواندم.