اميرمؤمنان(ع) در خطبه‏اى مى‏فرمايد: «... آن‏گاه مهدى(عج)، حضرت عيسى را به جانشينى خود، در عمليات تهاجمى عليه دجّال برمى گزيند. عيسى(ع) براى يافتن وسركوبى دجّال حركت مى‏كند. دجّال كه همه جهان را در سلطه خود دارد و كشاورزى و نسل بشرى را نابود كرده است، مردم را به خويش مى‏خواند و هر كس او را بپذيرد، مورد لطف قرار مى‏گيرد و اگر خوددارى ورزد، او را مى‏كشد. سراسر جهان، جز مكه، مدينه و بيت المقدس را درهم نورديده است و همه فرزندان نامشروع از شرق و غرب جهان پيرامونش گرد آمده‏اند.


دجّال به سوى حجاز حركت مى‏كند و عيسى (ع) در گردنه «هرشا» به او مى‏رسد و فريادى هولناك بر او مى‏كشد و ضربه‏اى سخت بر او فرود مى‏آورد و او را در شعله‏هاى آتش ذوب مى‏كند؛ آن سان كه سرب در آتش ذوب مى‏شود».[1]


فرود آوردن ضربه‏اى كه ذوب شدن دجّال را در پى دارد، شايد در اثر به كارگيرى مدرن‏ترين سلاح‏هاى آن روز باشد و ممكن است حكايت از اعجاز حضرت عيسى كند.


در ويژگى حضرت عيسى(ع) آمده است: او چنان اُبّهتى دارد كه چون دشمن او را مى‏بيند، به ياد مرگ مى‏افتد؛ چنان‏كه گويى عيسى قصد جانش را كرده است. [2]