غرضرانی و اعمال تعصب با تحقیق سازگار نیست. کسیکه در صدد تحقیق و درک واقعیات باشد باید قبلاً خودش را از تعصب های بیجا و حب و بغض ها خالی کند، آنگاه با کمال بی طرفی به مطالعه بپردازد. اگر در صدد تحقیق مطلبی است که از طریق حدیث اثبات می شود باید راویان آن احادیث را از حیث ثقه بودن مورد بررسی قرار دهد، اگر موثق بودند به راویاتشان اعتماد کند، چه سنی باشند، چه شیعه. این موضوع برخلاف انصاف و روش تحقیق است که احادیث راویان موثق را به علت تشیع یا اتهام آن، مردود بشمار! اهل انصاف از عامه نیز بدین مطلب توجه داشته اند.


عسقلانی می نویسد: «یکی از مواردی که در قبول قول تضعیف کننده باید توقف نمود صورتی است که بین تضعیف کننده و کسی را که تضعیف می کند، از جهت اختلاف عقیده، عدوات و دشمنی وجود داشته باشد. مثلاً ابواسحاق جوزجانی چون ناصبی بوده و اهل کوفه به تشیع معروف بوده اند، در تضعیف آنان توقف نمی کرده و با عبارات تند آنان را تضعیف می نموده است. حتی امثال اعمش و ابی نعیم و عبیدالله بن موسی را که از اساطین و ارکان حدیث بوده اند تضعیف نموده است. قشیری می گوید: اغراض مردم گودال هایی از آتش است. پس در این گونه موارد اگر توثیقی درباره راوی وارد شده باشد بر تضعیف مقدم است. [1]


محمد بن احمد بن عثمان ذهبی بعد از شرح حال ابان بن تغلب می نویسد: «اگر بما گفته شود با اینکه ابان اهل بدعت بوده، چرا او را توثیق می کنید؟ در پاسخ می گوییم: بدعت دو قسم است، یکی: بدعت کوچک مانند غلو در تشیع یا تشیع بدون غلو و انحراف. البته اینگونه بدعت، در بسیاری از تابعین و تابعین آنان وجود داشته است، با اینکه دیانت و پرهیزکاری و راستی آنان مسلم بوده ات. اگر بنا باشد احادیث این گونه افراد رد شود لازم می آید بسیاری از آثار و احادیث نبوی از دست برود و فساد این موضوع بر کسی پوشیده نیست. قسم دوم بدعت کبری است، مانند رفض کامل و غلو در رافضگی و بدگویی از ابوبکر و عمر، البته اقوال و احادیث قسم دوم را باید مردود دانست و ارزشی ندارد. [2] خلاصه، هرکس در صدد تحقیق و ادراک حقائق باشد نباید به صرف این تضعیفات ترتیب اثر بدهد، بلکه باید بحث و کنجکاوی کند تا سبب تضعیف و صلاحیت و عدم صلاحیت آن برایش روشن گردد.