رابعاً: اگر حدیثی در صحیح مسلم و بخاری موجود نبود، دلیل ضعف آن روایت نمی شود، زیرا مؤلفین کتب مزبور قصد استیفای تمام احادیث را نداشته اند.


دارقطنی می گوید: «احادیثی وجود دارد که مسلم و بخاری آنها را در صحاح خودشان نقل نکرده اند در صورتیکه سند آنها مانند سند احادیثی است که نوشته اند.


بیهقی نوشته است: مسلم و بخاری قصد استیفای احادیث را نداشته اند. شاهد سخن اینکه، احادیثی در صحیح بخاری موجود است که در صحیح مسلم نقل نشده و بالعکس احادیثی در صحیح مسلم وجود دارد که بخاری از نقل آنها خودداری کرده است. [1]


چنانکه مسلم ادعا نموده فقط احادیث صحیح را در کتاب خودش نوشته، ابوداود نیز همین ادعا را کرده است.


ابوبکر بن داسه می گوید: از ابی داود شنیدم که گفت: من در کتابم چهار هزار و هشتصد حدیث نوشته ام که همه آنها صحیح یا شبه صحیح می باشد.


ابوالصباح می گوید: از ابی داود نقل شده که گفته است: من فقط احادیث صحیح و شبه صحیح را در سنن نقل کرده ام و نیز اگر روایتی ضعیف بود ضعف آن را تذکر داده ام. پس در مورد هر روایتی که سکوت کرده ام باید آن را معتبر دانست. خطابی می گوید: سنن ابی داود کتاب گرانبهایی است که مانندش تصنیف نشده و مورد قبول تمام مسلمین می باشد و در بین تمام فقهاء و دانشمندان عراق و مصر و مغرب و نقاط دیگر مقبولیت یافته است. [2] خلاصه، احادیث صحیح مسلم و بخاری با احادیث بقیه کتب در این جهت یکسانند که باید رجال آنها مورد بررسی و تحقیق واقع شوند تا صحت و ضعف آنها واضح گردد.


خامساً: صحیح مسلم و بخاری که به صحت آنها اعتراف دارید، نیز از احادیث مربوط به مهدی خالی نیست گر چه به لفظ مهدی تعبیر نشده است از جمله این حدیث است:


پیغمبر (ص) فرمود: چگونه خواهید بود هنگامیکه عیسی بن مریم بر شما نازل شد، در حالیکه امامتان از خود شما باشد. [3]


قریب به همین مضمون احادیث دیگری در آن دو کتاب موجود است.