موضوع دیگری را نیز لازم است تذکر دهم که: وجود عبدالله بن سبای یهودی با این نام و نشانف از موضوعات مسلم تاریخ نیست. بعضی از دانشمندان اصل وجودش را موهوم و مجعول دشمنان شیعه می دانند. بر فرض اینکه اصل وجودش محرز باشد اما نسبت هایی که باو داده شده بدون شاهد و برهان استف زیرا هیچ عاقلی نمی تواند باور کند که یک نفر یهودی تازه مسلمان، چنان نبوغ خارق العاده و سیاست مرموز و موقعیت ممتازی را واجد شود که بتواند در آن محیط اختناق که هیچ کس جرئت نداشت از فضائل اهل بیت سخنی بگوید، بیک رشته اقدامات اساسی دست بزند و به واسطۀ تبلیغات سری و تشکیلات وسیع و دامنه دار خویش، مردم را به به سوی اهل بیت دعوت کند، بر خلیفه وقت بشوراند و چنان بلوایی بر پا کند که مردم بریزند و خلیفه وقت را به قتل رسانند ولی مأمورین سری و علنی خلیفه از تحریکات و اقدامات او بی اطلاع بمانند. به قول خود این آقایان، یک نفر یهودی تازه مسلمان اساس دین آنها را منهدم سازد ولی هیچ کس دم نزند. چنین وجودی را با این گونه اعمال، جز در عالم خیال نمی توان تصور کرد.[1]


[1] طالبین تحقیق بکتاب «نقش وعاظ در اسلام» تألیف دکتر علی الوردی ترجمه خلیلیان ص 111-137 و کتاب «عبدالله بن سبا» تألیف سید مرتضی عسکری و کتاب «علی و فرزندانش» تألیف دکتر طه حسین ترجمه خلیلی ص 139-143 مراجعه نمایند.