فهیمی: احادیث شما انصافاً مهدی را خوب تعریف و توصیف نموده اند، متأسفانه اینگونه احادیث برای امثال من که سنی هستم و اقوال و اعمال ائمه شما را معتبر نمی دانم، ارزش ندارد.


هوشیار: من الان در صدد نیستم که موضوع ولایت و امامت را برای شما اثبات کنم لیکن می خواهم موضوع دیگری را تذکر دهم و آن اینست که: اقوال و گفتار عترت پیغمبر برای عموم مسلمین حجت و معتبر می باشد. چه آنان را امام بدانند چه ندانند، زیرا به موجب احادیث کثیره و قطعیه ای که از پیغمبر اکرم (ص) صادر شده و سنی و شیعه در صحت آنها اتفاق دارند، آن حضرت اهل بیت خودش را به عنوان مرجع علمی به مسلمین معرفی نموده اقوال و اعمالشان را صحه گذاشته است. از باب نمونه:


پیغمبر (ص) فرمود: من دو چیز را بین شما می گذارم که اگر به آنها تمسک جویید هرگز گمراه نمی شوید یکی از آن دو، از دیگری بزرگتر است. یکی از آن دو چیز، کتاب خدا است که وسیله ارتباط بین زمین و آسمان است. دوم اولاد و اهل بیتم می باشد. این دو امانت تا قیامت از یکدیگر جدا نمی گردند پس مواظب باشید چگونه با آنها رفتار می نمایید. [1]


این حدیث را شیعه و سنی به عبارات و اسناد مختلف در کتب نقل کرده و به صحت آن اعتراف دارند. ابن حجر در کتاب «الصواعق المحرقه» نوشته است: این حدیث به طرق و اسناد کثیر از نبی اکرم نقل شده و متجاوز از بیست نفر از اصحاب آن را روایت نمودهاند. پیغمبر از بس به قرآن و اهل بیتش اهمیت می داد در چندین مورد و از جمله، حجه الوداع و غدیر خم و بعد از مراجعت ازسفر طائف، سفارش آنها را به مسلمین کرده است. ابوذر از پیغمبر (ص) روایت کرده که فرمود: مثل اهل بیت من، مثل کشتی نوح است که هر کس سوار شد نجات یافت و هر کس تخلف نمود غرق شد. [2]


پیغمبر (ص) فرمود: هر کس می خواهد مانند من زندگی کند و مانند من بمیرد و در بهشت نزد درخت طوبایی که خدا آن را کاشته است ساکن شود، باید بعد از من علی را ولی خود قرار دهد، با دوستانش موالات و دوستی کند و به امام های بعد از من اقتدا نماید، زیرا آنان عترت من هستند که از طینت من آفریده شده و از علم و فهم بهره کافی نصیبشان گشته است. وای به حال کسانی که تکذیبشان کنند و احسان به من را درباره ایشان قطع نمایند. شفاعت من هرگز نصیب آنان نمی گردد. [3]


پیغمبر (ص) به علی (ع) فرمود: مثل تو و امام های از اولادت مل کشتی نوح است که هر کس سوار شد نجات یافت و هر کس تخلف نمود غرق شد. مثل شما مثل ستارگانست که هر وقت ستاره ای غروب کرد ستاره دیگر طلوع می نماید و این وضع تا قیامت ادامه دارد.[4]


جابربن عبدالله انصاری از پیغمبر (ص) روایت نموده که فرمود: دو فرزند علی، سید جوانان اهل بهشت و فرزندان من می باشند. علی و دو فرزندش و امام های بعد از ایشان، حجت های خدا بر بندگانش هستند. آنان در بین امت من درهای علم و دانش می باشند. هر کس از ایشان پیروی کند از آتش نجات می یابد و هر کس بدانها اقتدا نمود به سوی راه راست هدایت شده است. خدا محبت آنها را نصیب کسی نم کند جز اینکه اهل بهشتش می گرداند.[5]


علی بن ابیطالب (ع) به مردم فرمود: شما را به خدا سوگند! آیا می دانید که رسول خدا در آخرین خطبه خویش فرمود: «ای مردم من کتاب خدا و اهل بیتم را در میان شما می گذارم. به آنها تمسک جویید تا گمراه نشوید، زیرا خداوند دانا به من خبر داده و عهد کرده که آن دو چیز تا قیامت از هم جدا نشوند. پس عمر بن الخطاب غضبناک به پا خاسته عرض کرد: یا رسول الله! این سخن درباره تمام اهل بیت تواست؟ پاسخ داد: نه. این حکم درباره اوصیای من است که اولشان علی بن ابیطالب برادر و وزیر و وارث و خلیفه من و صاحب اختیار مؤمنین می باشد. بعد از علی فرزندم حسن و بعد از او فرزندم حسین و بعد از او نه نفر از اولاد حسین اوصیای من می باشند که تا قیامت یکی پس از دیگری خواهند آمد. آنان در زمین، شاهد و حجت بر مردم و خزینه های دانش و معدن های حکمت هستند. هر که از آنها اطاعت نماید از خدا اطاعت نموده است و هرکس نافرمانی آنان را کند با خدا عصیان ورزیده است؟ وقتی کلام علی (ع) به اینجا رسید – تمام حاضرین در پاسخ آن حضرت عرض کردند: ما شهادت می دهیم که رسول خدا چنین فرمود. [6]


از امثال این احادیث که در کتب شیعه و سنی زیاد است، چند مطلب مهم استفاده می شود:


الف: چنانکه قرآن تا قیامت در بین مردم باقی خواهد ماند، عترت و اهل بیت پیغمبر هم تا قیامت باقی خواهند ماند پس این گونه احادیث را می توان از دلۀ وجود امام غائب شمرد.


ب: مراد از عترت اوصیای دوازده گانه پیغمبر است.


ج: پیغمبر اکرم (ص) مسلمین را بعد از خودش در حیرت و بلا تکلیفی رها نکرده است بلکه عترت و اهل بیت خودش را مرجع علمی و هدایت قرار داده و اقوال و اعمالشان را حجت و معتبر دانسته و در تمسک به آنها تأکید و سفارش نموده است.


د: امام هرگز از قرآن و احکام آن جدا نمی شود و برنامه اش بسط و ترویج احکام قرآن خواهد بود. بنابراین باید به احکام و دستورات قرآن کاملاً عالم باشد، چنانکه قرآن در طریق راهنمایی، مردم را به ضلالت نمی اندازد و هرکس بدان متوسل شد بدون شک رستگار می شود، همچنین امام هم در طریق هدایت اشتباه و خطا ندارد و اگر مردم در اعال و گفتارشان از وی پیروی نمودند باید بدون تردی به سعادت واقعی نائل شوند. یعنی امام از خطا و اشتباه معصوم است.