هوشیار: آیا در علم طب و زیست شناسی برای عمر انسان حدی معین شده که تجاوز از آن حد امکان نداشته باشد؟


دکترنفیسی: برای مدت زندگی انسان، حدی که تجاوز از آن محال باشد تعیین نشده است، ولی طویلترین مدت حیات افراد انسان، به حسب معمول، کمی بیشتر از صد سال می باشد و به نظر نمی رسد که در اعصاری که تاریخ مدونی دارد خیلی فرق کرده باشد.


اما حد متوسط عمر، بر حسب اقلیم و آب و هوا و نژاد وارث و نوع زندگی متفاوت است و در اعصار مختلف تفاوت دارد. چنانکه در قرن اخیر، نسبت به سابق تغییر قابل توجهی نموده است. مثلاً در انگلستان در سال 1838-1854 این حد متوسط، در مردها 91/39 و در زنها 85/41 سال بوده است. اما در سال 1937 در مردها 18/60 و در زنها 40/64 سال بوده است.


در آمریکا در سال 1901 عمر متوسط مردها 23/48 سال و زنها 80/51 سال بوده است. در حالی که در سال 1944 عمر متوسط مردها به 50/63 سال و زنها به 95/68 سال افزایش یافته است. این افزایش بیشتر شامل دوران کودکی است که آن نیز مدیون بهبودی وضع درمان و پیشگیری بیماریها مخصوصاً بیماری های واگیردار است، اما بیماری های پیری که بنام بیماری های استحاله ای نامیده می شوند، مانند تصلب شرائین و غیره چندان بهبودی حاصل نکرده اند.


هوشیار: آیا برای تعیین مدت حیات موجودات جاندار، قاعده کلی و معیاری وجود دارد؟


دکتر نفیسی: عیده عموم بر آنست که بین حجم بدن و مدت عمر نسبت مستقیمی برقرار است. مثلاً زندگی زودگذر یک پروانه یا پشه و زندگی یک لاک پشت که ممکن است دو قرن زندگی کند، قابل توجه است لکن باید دانست که این نسبت همیشه ثابت نیست، زیرا طوطی و کلاغ و غاز اکثراً، بیش از پرندگان بزرگتر از خود و حتی بیشتر از بسیاری از پستانداران زندگی می کنند. بعضی ماهیها مانند: «سالمون» تا صد سال و «کراپ» تا صد و پنجاه سال و «پیک» تا دویست سال زندگی می کنند. در مقابل، اسب بیش از 30 سال زندگی نمی کند.


از زمان ارسطوء عقیده داشتند که، طول مدت زندگی هر موجودی ضریبی از دوره نمو آن موجود است. این ضریب را «فرانسیس بیکن» در حیوانات هشت برابر و «فلورنس پنج برابرمدتی که برای بلوغ آن حیوان لازم است حساب کرده اند.


درباره انسان «بوفن» و «فلورنس» صد سال را دوره طبیعی زندگی شمرده اند و اکنون نیز عقیده عموم بر همین پایه است، لکن داود پیغمبر عمر طبیعی را هفتاد سال دانسته است.


در این زمان ها، عده قابل توجهی از معمرین را گزارش داده اند که بیش از صد سال عمر داشته اند. گر چه تعیین گر چه تعیین و اندازه گیری این عمرها شاید خالی از اغراق و مبالغه نباشد.


از جمله آنان «هانری جنکینز» 169 سال عمر داشته، «تماس پار» 207 سال، «کاترین کنتس دسموند» 140 سال عمر داشته اند و گروه دیگری که اسامی آنان در کتب و مجلات ایران و خارج دیده می شود.