زیست شناسی طول حیات موجودات زنده را از چند ساعت تا صدها سال تعیین نموده است. بعضی حشرات فقط یک روز عمر می کنند و بعضی دیگر یک سال. اما در هر نوع، افرادی دیده شده که از قاعده عمومی تجاوز کرده عمرشان دو سه برابر از سن طبیعی نزدیکان خود درازتر بوده است. در آلمان درخت گل سخری است که سنش صدها سال بیش از هم نوعانش می باشد. در مکزیک یک درخت سروی موجود است که 2000 سال عمر دارد. بعضی از نهنگان دیده شده اند که 1700 سال زندگی کرده اند.


در قرن شانزدهم یک نفر از اهل لندن بنام «تماس پارم عمرش به 207 سال رسیده است. امروزه نیز در یکی از دهکده های شمالی ایران سید علی نامی 195 سال از سنش می گذرد و پسرش 120ساله است. در روسیه «لوئی پوف پوژاک» یکصد و سی سال دارد و «میکوخوپولوف» قفقازی صد و چهل و یک سال دارد.


زیست شناسان چنین می اندیشند که این عمرهای غیر معمولی مربوطبه عاملی درونی است که موجب شده سن کسی از حد معمول متجاوز کند. صد سالگان گروهی از فرزندان سوگلی طبیعتند، ترکیب شیمیایی بدن آنان کاملاً متناسب و بر وفق کمال مطلوب است.


بر طبق نظریه زیشت شناسان، مدت طبیعی عمر هر نوع موجود زنده ای باید مساوی هفت تا چهارده برابر مدت رشد فردی از آن نوع باشد و چون مدت رشد انسان 25 سال است پس عمر طبیعی انسان باید در حدود «280» سال باشد. با اختیار کردن روش غذایی مناسب، نیز می توان قاعده طبیعی را بر هم زد. شاهد آن زنبور عسل است که معمولاً چهار پنج ماه زندگی می کند، درصورتی که ملکه زنبوران که مانند سایرین از تخم و کرمی متشابه تولید می شود، به واسطه تغذیه از ژله شاهانه، هشت سال زنده می ماند.


البته درباره انسان موضوع باین سادگی نیت. ما نمی توانیم مانند ملکه زنبور عسل در جای خاصی زندگی کنیم که حرارتش به دقت تحت نظر باشد و غذامان محدود به نوع معینی و صدها مراقب و پرستار، دائم از ما مواظبت کنند. ما با خاطرات بسیاری روبرو هستیم که عده ای از آنها، بنظر زیست شناسان عبارتند از: مسمومیت های خود به خود، کمی ویتامین و تصلب شرائین. ولی به نظر یک کارشناس لندنی: بهم خوردن تعادل ذخیره آهن و مس، منیزیوم و پتاسیم بدن است که چون یکی بر دیگری غالب شود، مرگ فرا رسد. شگفت آنکه در میان همه خطرات، از پیری به طورخاص، نامی نیست، چه تقریباً مرگ به علت خاص پیری وجود ندارد.


یک دکتر سوئدی (رئیس انجمن علمی آمریکائی طول عمر) معتقد است که: پیری از آن جهت حاصل می شود که مولکولهایی از «پروتئین» با سلول های بدن گیر کرده آنها را کم کم از کار باز می دارند و موجب مرگ می شوند. دکترمزبور در جستجوی کشف ماده ایست که این گیر را بگسلد، دستگاه بدن را از نو براه اندازد و باین ترتیب دوره پیری را از بین ببرد. در آزمایشگاه ها موفق شده اند که مدت زندگی بعضی حیوانات آزمایشی، از قبیل خوک هندی را با افزودن ویتامین «ب 6» و «اسید نوکلئیک» و «اسید پانتونکسیک» در غذای آنه، 4/46 درصد افزایش دهند.


زیست شناس روسی «فیلاتف» امیدوار است که بتواند دوران پیری را به وسیله استفاده از نسوج فاسد از بین ببرد، چه این نسوج قدرت عجیبی دارند که می توانند مانند کود زراعتی مزرعه بدن ما را حاصل خیز رساند. گذشته از این، هم اکنون اصولی در دست می باشد که رعایت آنها بر طول عمر میافزاید. این اصول عبارتند از دستورهای غذائی و بیوشیمی، و روشهایی برای استرخاء و قواعدی برای تنفس و حتی تلقین و ایحاء. بعضی از کارشناسان غذائی معتقدند که: منحصراً به وسیله بهداشت غذائی می توان زندگی را به بیش از صد سال رسانید. ما از آنچه می خوریم ساخته شده ایم. [1]