montazar.net
montazar.net
montazar.net
montazar.net
montazar.net

علامه مجلسی (ره) می فرماید:
یکی از اهالی کاشان به قصد تشرف به بیت الله الحرام همراه گروهی از حاجیان، شهر و دیار خود را ترک می کند. وقتی کاروان وارد نجف می شود، به بیماری شدیدی مبتلا می گردد. طوری که هر دو پای او خشک شده و از حرکت باز می ماند. همراهان او برای انجام مناسک حج چاره ای جز ترک او نداشتند، به همین دلیل او را به فرد صالحی که یکی از مدرسه های اطراف حرم حجره داشت، می سپارند و خود رهسپار می شوند. صاحب حجره هر روز او را در حجره تنها می گذاشت، در را قفل می کرد و خود به خارج شهر برای گردش و کسب روزی می رفت. روزی آن مرد کاشانی به صاحب حجره می گوید: من دیگر از تنها ماندن خسته شده ام و از این جا هم می ترسم. امروز مرا به جایی ببر و رها کن و هر جا که خواستی برو. مرد کاشانی می گوید: او حرف مرا پذیرفت و مرا به گورستان دارالسلام نجف برد و در جایی که منسوب به امام زمان (ع) و معروف به مقام قائم (عج) بود، نشاند. آنگاه پیراهن خود را در حوض شست و آن را بر روی درختی که آنجا قرار داشت، آویخت و خود به صحرا رفت. او رفت و من تنها ماندم. در حالی که با ناراحتی به سرانجام خود فکر می کردم، جوان زیبای گندم گونی را دیدم که وارد حیاط شد. به من سلام کرد و یک راست به محراب رفت و مشغول نماز شد. آن گونه زیبا به راز و نیاز پرداخت و چنان در خشوع و خضوع بود که تا آن زمان من کسی را چنین در نماز ندیده بودم. وقتی نمازش تمام شد، نزد من آمد و احوالم را پرسید. گفتم، به مرضی مبتلا شده ام که مرا سخت گرفتار کرده، نه خدا شفایم می دهد که بهبودی یابم و نه جانم را می ستاند که آسوده شوم. فرمود: نگران نباش! به زودی خداوند هر دوی آنها را به تو عطا خواهد نمود. این را گفت و رفت. وقتی از حیاط خارج شد، دیدم پیراهنی که صاحب حجره روی درخت پهن کرده بود، روی زمین افتاده است. آن را برداشتم و شستم و دوباره روی درخت آویزان نمودم. ناگاه به خود آمدم. آری من که نمی توانستم حتی از جایم حرکت کنم، اکنون هیچ گونه اثری از آن بیماری سخت در من دیده نمی شد. یقین کردم که او همان مهدی صاحب الزمان (عج) است. با عجله به دنبال او خارج شدم و تمام اطراف را گشتم، اما کسی را ندیدم. از این که دیر متوجه شده بودم، بسیار پشیمان بودم. وقتی صاحب حجره بازگشت و مرا صحیح و سالم دید، با تعجب پرسید: چه شده است؟ من تمام ماجرا را برای او تعریف کردم و او نیز مانند من از اینکه به ملاقات حضرت نائل نشده بود، حسرت می خورد. اما با این حال خوشحال و شاد با هم به حجره بازگشتیم.
شاهدان می گفتند: او تا موقعی که دوستانش از حج بازگشتند، سالم بود. وقتی آنها آمدند، پس از مدتی دوباره مریض شد و مُرد و در همان حیاط دفن شد. بدین ترتیب به هر دوی آنچه که از حضرت مهدی علیه السلام می خواست، رسید.
منبع: بحارالانوار، ج 52، ص 176-177
نگران درد و مرگ نباش


در خواست عضویت جهت دریافت ایمیل
نام:
ایمیل:
montazar.net

نظر سنجی
مایلید در کدام حوزه مطالب بیستری در سایت گذاشته شود؟
معارف مهدویتغرب و مهدویت
وظایف ما در عصر غیبتهنر و فرهنگ مهدویت
montazar.net

سایت های وابسته