montazar.net
montazar.net
montazar.net
montazar.net
montazar.net

تا آن حضرت را يارى كند و به حضورش شرفياب گردد، پس در اينجا دو مطلب بحث مى‏شود:

مطلب اوّل: ذكر فضيلت مهيّا كردن سلاح.

مطلب دوّم: بيان آنچه بر مرابطه و مهيا كردن اسب آماده باش بودن دلالت دارد، معنى و اقسام مرابطه نيز در اين مطلب ياد مى‏شود.
مطلب اوّل: روايتى كه نعمانى به سند خود از امام صادق‏عليه السلام آورده بر آن دلالت دارد، كه آن حضرت فرمودند: لِيُعِدَّنَّ أحَدُكُمْ لِخُرُوج القائِم‏عليه السلام وَلَوْ سَهْماً فَإنَّ اللَّهَ تَعالى إذا عَلِمَ ذَلِكَ مِنْ نِيَّتِهِ رَجَوْتُ لِأن يُنْسِئَ فِي عُمُرِهِ؛ هر يك از شما براى خروج حضرت قائم‏ ارواحنا له الفداء سلاحى مهيّا كند هر چند كه يك تير باشد، كه خداى تعالى هرگاه بداند كه شخص چنين نيتى دارد اميدوارم عمرش را طولانى كند. [1]

مى‏گويم: آنچه درباره فرموده امام‏عليه السلام: لِأنْ يُنْسِئَ فِي عُمُرِهِ در نظرم مى‏آيد اين است كه خداى تعالى به سبب اين عمل عمرش را طولانى مى‏نمايد، خواه اين‏كه عمرش آن‏قدر طولانى بشود كه زمان ظهور حضرت قائم‏ ارواحنا له الفداء را دريابد يا نه، و إنساء در لغت به معنى تأخير است. و شيخ كلينى‏رحمه الله در روضه كافى به سند خود از ابوعبداللَّه جعفى روايت آورده كه گفت: حضرت ابوجعفر محمد بن على امام باقرعليه السلام به من فرمودند: منتهاى زمان مرابطه نزد شما چند روز است؟ عرضه داشتم: چهل روز.

فرمودند: ولى مرابطه ما مرابطه‏اى است كه هميشه هست، و هر كس در راه ما اسبى را مهيّا نمايد، به مقدار دو وزن آن تا مادامى كه آن را نگهداشته برايش ثواب خواهد بود، و هر كس سلاحى را براى يارى ما مهيّا سازد، تا وقتى كه نزد او هست به مقدار وزن آن برايش ثواب خواهد بود، از يك بار و دو بار و سه بار و چهار بار بى‏تابى نكنيد يعنى اگر مكرّر ديديد كه امامان بر حق شما مظلوم و مقهور شدند نااميد نشويد به درستى كه مَثَلِ ما و شماها مانند پيغمبرى است كه در بنى اسرائيل بود و خداوند عزَّ و جل به او وحى فرمود كه قوم خود را به جهاد فراخوان، كه من تو را يارى خواهم كرد، پس آن‏ها را از هر جا كه بودند جمع كرد و با هم روى به سوى دشمن نهادند، هنوز شمشير و نيزه‏اى به كار نبرده بودند كه دشمنان بر آن‏ها غلبه كردند و ايشان روى به هزيمت نهادند، بار ديگر خداوند متعال به او وحى فرستاد كه قوم خويش را به جهاد دعوت كن به درستى كه من شما را يارى خواهم كرد، پس آن پيغمبر ايشان را جمع كرد و همگى را به سوى دشمن بسيج نمود، ولى هنوز شمشير و نيزه‏اى به كار نبرده بودند كه شكست خوردند و گريختند. سپس براى سومين بار از خداوند به آن پيغمبر وحى فرمود كه كه قومت را به جهاد دعوت كن، به درستى كه من شما را يارى خواهم كرد، چون قوم خويش را به جهاد فراخواند عرضه داشتند: تو وعده نصرت به ما دادى و ما مغلوب شديم.

پس خداى عز و جل به او وحى فرمود: كه اگر جهاد نكنيد مستوجب آتش عذاب خواهيد شد، عرض كرد: پروردگارا جهاد با كفّار نزد من از آتش عذاب بهتر است.

پس آن پيغمبر قوم خود را به جهاد دعوت نمود، سيصد و سيزده تن از آنان به عدد اهل بدر او را اجابت كردند، پس با آن‏ها به سوى دشمن روى نهاد، و هنوز شمشير و نيزه‏اى به كار نبرده بودند كه خداى عز و جل فتح و پيروزى را نصيب آنان ساخت. [2]

مجلسى‏رحمه الله در شرح فرموده امام‏عليه السلام: مرابطه ما مرابطه‏اى است كه هميشه هست گويد: يعنى بر شيعيان واجب است كه خود را بر اطاعت امام بر حق، و انتظار فَرَجِ او ببندند، و براى يارى نمودنش مهيّا باشند.

و در شرح فرمايش آن حضرت‏عليه السلام: به مقدار دو وزن آن... گويد: يعنى ثواب صدقه دادنِ دو برابر وزن آن طلا و نقره هر روز برايش خواهد بود، و احتمال دارد كه از باب تشبيه معقول به محسوس باشد، يعنى: براى او دو چندان وزن آن اسب ثواب خواهد بود.

مطلب دوّم: در بيان معنى مرابطه و فضيلت آن است، خداى عز و جل فرمايد: يا أَيُّها الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصابِرُوا وَرابِطُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ؛ [3] اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد صبور باشيد و يكديگر را به صبر و پايدارى سفارش نماييد و مرابطه كنيد و خدا ترس باشيد كه پيروز و رستگار شويد.

بدان كه مرابطه از رَبْط به معنى بستن گرفته شده، و منظور از آن در كتاب و سنّت چند معنى است: معنى اوّل: آنچه فقها در كتاب جهاد از مباحث فقه ياد كرده‏اند اين‏كه: شخص مؤمن در يكى از مراكز نفوذ دشمن اسب و مركب خود را نگاه دارد، براى حفظ بلاد اسلام از يورش و هجوم كفّار، كه هرگاه بر مسلمين هجوم كنند آن‏ها را دفع نمايد.

و حدّاقل اين مرابطه سه روز و حدّاكثر چهل روز است، و چون از چهل روز بيشتر شود ثواب مجاهدين را خواهد داشت، و در استحباب اين گونه از مرابطه بين زمان حضور امام‏ زمان ارواحنا له الفداء و زمان غيبت او فرقى نيست، و اين مرابطه فضيلت بسيار دارد، چنان‏كه در حديث نبوى كه در كتاب جواهر الكلام [4] به نقل از منتهى حكايت شده از پيغمبر اكرم‏صلى الله عليه وآله وسلم است كه فرمود: يك شب مرابطه كردن و اسب مهيّا داشتن در راه خدا از اين‏كه شخص يك ماه روزها روزه باشد و شب‏ها به عبادت قيام نمايد ثوابش بيشتر است، پس هرگاه بميرد عملى كه انجام مى‏داده بر او جريان خواهد يافت، و روزيش بر او جارى خواهد شد، و از فرشته‏اى كه در قبر مردگان را بازجويى كند، ايمن خواهد ماند. و در حديث نبوى ديگرى است كه: هر ميّتى نامه عملش پيچيده و پرونده‏اش مهر و بسته مى‏شود مگر مرابطه كننده در راه خدا كه عملش تا روز قيامت زياد مى‏گردد، و از فرشته بازجوى قبر از فتنه دوران فترت ايمن خواهد ماند. و در حديث نبوى سوّمى آمده است: دو چشم است كه آتش به آن‏ها نرسد، چشمى كه از خوف خدا گريسته و چشمى كه شب را براى حراست و پاسدارى در راه خداوند بيدار مانده باشد.

توضيح: اين‏كه پيغمبر اكرم‏صلى الله عليه وآله وسلم فرموده: روزيش بر او جارى خواهد شد شايد منظور عالم برزخ باشد، به قرينه بعضى از اخبار و تفسير بعضى از آيات، چنان‏كه بر اهل عنايت و خرد پوشيده نيست.

دو نكته: شايسته است در اينجا دو نكته را تذكر دهيم:

1- اين‏كه اين گونه مرابطه نيابت بردار است، به جهت آنچه پيش‏تر در استحباب نيابت از زندگان و مردگان در ساير اعمال نيك و كارهاى مستحب بيان داشتيم، و به دلايل ديگرى كه در فقه ياد شده است.

2- اين‏كه استحباب اين مرابطه در صورتى است كه ضرورت نداشته باشد، وگرنه در صورت ضرورت داشتن واجب كفايى خواهد بود، و تفصيل سخن موجب خروج از مقصود مى‏شود.

معنى دوّم: اين‏كه مؤمن با امام زمانش مرابطه كند، به اين‏كه خودش را به رشته ولايت او ببندد و مربوط سازد، و به پيروى و يارى حضرتش ملتزم گردد. و اين گونه از مرابطه بر همه افراد عينى است، و نيابت در آن نيست، و اين يكى از اركان ايمان است، و خداوند متعال هيچ عملى را بدون آن نمى‏پذيرد. و بر اين مطلب دلالت دارد - اضافه بر آنچه در مبحث وجوب انتظار و مباحث ديگر گذشت - آنچه على بن إبراهيم قمى به سند صحيحى در تفسير آيه ياد شده از امام صادق‏عليه السلام آورده كه فرمود: صبر كنيد بر مصايب و يكديگر را به صبر واداريد بر واجبات، و مرابطه كنيد بر امامان‏عليهم السلام. [5]

و در تفسير برهان و غير آن از امام باقرعليه السلام آمدئه كه درباره فرموده خداى عز و جل: يا أَيُّها الَّذِينَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصابِرُوا وَرابِطُوا. فرموده: بر انجام فرايض و واجبات صبر كنيد و با دشمنانتان پايدارى كنيد، و با امام منتظرتان مرابطه نماييد. [6]

و در همان كتاب به سند صحيحى از امام صادق‏عليه السلام آمده كه فرمود: بر فرايض و واجبات صبر كنيد و يكديگر را بر مصايب به صبر واداريد و بر امامان مرابطه نماييد. [7]

و از امام كاظم‏عليه السلام است كه فرمود: بر مصايب صبر كنيد و يكديگر را به تقيّه كردن واداريد و بر كسى كه به او اقتدا داريد مرابطه نمائيد، و خداترسى را پيشه سازيد باشد كه پيروز و رستگار شويد. [8]

و از يعقوب سرّاج از حضرت امام صادق‏عليه السلام در معنى آيه شريفه چنين آمده: بر اذيّت در راه صبر كنيد. راوى گويد: عرضه داشتم: فَصابِرُوا؟ فرمود: يكديگر را بر دشمنتان با ولیتان به صبر واداريد. عرض كردم: وَرَابِطُوا؟ فرمود: بر پاى ماندن بر إمامتان، و تقوى و خداترسى را پيشه سازيد باشد كه پيروز و رستگار شويد. عرضه داشتم: اين تنزيل است؟ فرمود: آرى. [9]

و در حديث ديگرى آمده كه فرمود: با امامتان در آنچه به شما امر فرموده و بر شما فرض كرده مرابطه نماييد. مى‏گويم: وجوب مرابطه به اين معنى از ضروريات مذهب است، بنابراين از آوردن دليل بر اين مطلب بى‏نياز هستيم، اضافه بر اين‏كه دلالت آيات و اخبار بر آن همچون خورشيد نيمروز روشن است، پس بر آنان كه چشم و گوششان باز است پوشيده نيست.

معنى سوّم: اين‏كه اسب و مانند آن را به انتظار ظهور صاحب زمان ارواحنا له الفداء نگاهدارد، تا بر آن سوار شده و با دشمنان آن حضرت مقابله نمايد، و اين گونه از مرابطه از مستحبات مؤكَّد است، و دليل بر فضيلت آن - اضافه بر آنچه از روضه كافى حكايت كرديم - روايتى است كه در فروع كافى در كتاب الدّواجن به سند خود از ابن طيفور متطبّب آورده كه گفت: حضرت ابوالحسن‏عليه السلام به من فرمود: بر چه مركبى سوار مى‏شوى؟ عرضه داشتم: بر أُلاغ. آن حضرت‏ فرمود: آن را چند خريده‏اى؟ عرض كردم: سيزده دينار.

فرمود: اين همان اسراف است اين‏كه الاغى را به سيزده دينار خريدارى كنى و اسب تاتارى را واگذارى. عرضه داشتم: اى سرور من به درستى كه هزينه اسب تاتارى از هزينه الاغ بيشتر است.

فرمود: البته كسى كه به هزينه الاغ را مى‏دهد هم او هزينه اسب را هم مى‏دهد، آيا ندانسته‏اى كه هر كس اسبى را به انتظار امر ما نگاهدارد، و به سبب آن دشمنمان را خشمگين سازد، و او به ما منسوب باشد خداوند روزيش را فراخ گرداند، و شرح صدر به او عطا كند، و به آرزويش برساند، و يار او بر حوائجش باشد. [10]

و در برهان و غير آن به نقل از تفسير عيّاشى به سند خود از امام صادق‏عليه السلام در معنى آيه مرابطه آمده: صبر كنيد، مى‏فرمايد: از گناهان، و يكديگر را به صبر واداريد بر انجام فرايض و واجبات، و خداترسى را پيشه كنيد، خداوند فرمايد: امر به معروف و نهی از منكر نماييد. سپس فرمود: و كدام منكر از اين زشت‏تر كه اين امّت بر ما ظلم كردند و ما را كشتند؟ و مرابطه كنيد: خداوند فرمايد: در راه خدا مرابطه كنيد.

و ماييم راه بين خدا و خلق او، و ماييم رشته ارتباط، توجه كنيد هر كس در دفاع از ما جهاد كند به راستى كه از پيغمبرصلى الله عليه وآله وسلم و آنچه از سوى خداوند آورده جهاد كرده است... [11] و در همان كتاب از حضرت ابوجعفر امام باقرعليه السلام درباره اين آيه آمده كه فرمود: درباره ما نازل گشت، و رباطى كه به آن مأمورى شده‏ايم هنوز نشده، و از نسل ما آن مرابط خواهد بود. [12]

توضيح: منظور از مرابط - چنان‏كه از تأمل در فرمايشات ايشان‏عليهم السلام برايم ظاهر شده - همان امام منتظر ارواحنا له الفداء مى‏باشد، و جهت اين نامگذارى براى آن حضرت روشن است.

توجه: مقصود اصلى در اينجا ياد كردن گونه دوم و سوّم از مرابطه بود، و گونه اوّل آن را هم به منظور فايده بيشتر و نتيجه زيادتر ياد نموديم.

[1] غيبت نعمانى، 173.

[2] روضة الكافى، 381، ح 576.

[3] سوره آل عمران، آيه 200.

[4] جواهر الكلام، 40/21.

[5] تفسير برهان، 129/1.

[6] همان، 334/1، ح 4 و سوره آل عمران، آيه 200.

[7] همان، 334/1، ح 2.

[8] همان، 334/1، ح 3.

[9] همان، 335/1، ح 12.

[10] فروع كافى، 535/6، ح 1، باب دواجن.

[11] تفسير برهان، 335/1، ح 10.

[12] همان، 335/1، ح 13.


مهيّا كردن سلاح و اسب در انتظار ظهور آن جناب


در خواست عضویت جهت دریافت ایمیل
نام:
ایمیل:
montazar.net

نظر سنجی
مایلید در کدام حوزه مطالب بیستری در سایت گذاشته شود؟
معارف مهدویتغرب و مهدویت
وظایف ما در عصر غیبتهنر و فرهنگ مهدویت
montazar.net

سایت های وابسته